بعضی شبها وقتی همه خواب میشوند، و همه جا آرام و ساکت میشود، فقط به آسمان خیره میشم و هرچقدر فکر میکنم، هیچ راهی پیدا نمیکنم که دلم را آرام کنم. فقط به آسمان نگاه میکنم و در فکر های خودم گم میشوم. یک دفعه ی متوجه می شوم که گوشه های از چشمم تر شده و چند قطره اشک ارام و بیصدا از چشمم میریزد، نه حرفی برای گفتن دارم و نه حتی توانش را دهانم بسته میماند و همه چیز در دلم جمع می شود.
گاهی آنقدر در این آسمان گم میشوم که دلم میخواهد برای همیشه در همین اسمان بی انتها ناپدید شوم، تنهای تنها. طوری که همه دلتنگم شوند یادم کنند و شاید دنبال ردی از من بگردند، اما دیگر هیچوقت نتوانند پیدایم کنند... بعضی از خستگی ها را نمیشود توضیح داد. فقط میشود شب ها زیر آسمان نشست اشک ریخت و در سکوت آرام آرام از درون شکست.
البته،کسیدلتنگمنمیشه..!
#کمیمن
5.9M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
میشهکمنزارید...:))))
جنازمروتوروضهیعلیاکبربیارید:)))
#علیاکبرِ_حسین:)))))
عباسپرست(:
عه چی شدییی؟
وای نمیدونم
خیلی یهویی حالم بد شد..
رسماً دارم جان به جان آفرین تسلیم میکنم