پس از او آنقدَر در وصف چشمانش غزل گفتم ،
که دیگر جان ندارد کاغذ و ابزار تحریرم !
گر کسی نبود مرهمی برای دردها ..
این حسین بود که تسکین کرد درد ما را : ) .
من ز خود هیچ ندارم که به آن فرق کنم . .
هرچه دارم همه از نوکری ِخانه توست .