،، جلوی شیشه‌ی نیسانِ آبیش نوشته بود: اگه حسینِ ما نبود عشق این همه زیبا نبود. گاهی وقتا آدم دلش میخواد شیشه‌یِ نیسانِ آبی باشه ؛

همه‌شب سجده برآرم که بیایی تو به خوابم ، و در آن خواب بمیرم که تو آیی و بمانی ..

من گمان میکردم رفتنش ممکن نیست ، رفتنش ممکن شد ، باورش ممکن نیست ..

پایانِ ماجرایِ دل و عشق روشن است ؛ ای‌قایقِ شکسته ، به دریا خوش‌آمدی ..

عاشقان‌هم ، همه خوابند در این‌موقعِ شب ! بی‌گمان ، یک دلِ ویران شده از عشق ، فقط بیدار است :)

مثلِ گل‌هایِ تَرک خورده‌ی کاشی شده‌ام ؛ بعدِ تو پیر که نه ، من متلاشی شده‌ام ..

اگر پوسیده گردد استخوانم ، نگردد مِهرت از جانم فراموش ..

ما نخوردیم‌ زِدستِ‌ احدی‌ نان‌ به‌ والله بجز نانِ‌ علی .

گوشه‌گیرم ، گوشه‌ی شش‌گوشه‌ی من را بده نوکرت کُنج حرم خود را مجسم می‌کند : )

ای آنکه دوسـت دارمت، اما ندارمت جایت همیشه در دلِ من درد می‌کند ..

می‌خواهم ای درختِ بهشتی، درختِ جان در بـاغِ دل بکارمت، اما نـدارمت ..

سبزه ام را می‌سِپارم دستِ آقای نجف ، طالعم دستِ علی باشد برایم بهتر است؛