من گمان میکردم رفتنش ممکن نیست ، رفتنش ممکن شد ، باورش ممکن نیست ..

پایانِ ماجرایِ دل و عشق روشن است ؛ ای‌قایقِ شکسته ، به دریا خوش‌آمدی ..

عاشقان‌هم ، همه خوابند در این‌موقعِ شب ! بی‌گمان ، یک دلِ ویران شده از عشق ، فقط بیدار است :)

مثلِ گل‌هایِ تَرک خورده‌ی کاشی شده‌ام ؛ بعدِ تو پیر که نه ، من متلاشی شده‌ام ..

اگر پوسیده گردد استخوانم ، نگردد مِهرت از جانم فراموش ..

ما نخوردیم‌ زِدستِ‌ احدی‌ نان‌ به‌ والله بجز نانِ‌ علی .

گوشه‌گیرم ، گوشه‌ی شش‌گوشه‌ی من را بده نوکرت کُنج حرم خود را مجسم می‌کند : )

ای آنکه دوسـت دارمت، اما ندارمت جایت همیشه در دلِ من درد می‌کند ..

می‌خواهم ای درختِ بهشتی، درختِ جان در بـاغِ دل بکارمت، اما نـدارمت ..

سبزه ام را می‌سِپارم دستِ آقای نجف ، طالعم دستِ علی باشد برایم بهتر است؛

بی سبب نیست که ما خانه خرابِ نجفیم از ازل مستِ می و باده‌یِ نابِ نجفیم پدرم از پدرش گفت که گفته پدرش ؛ نسل در نسل همگی کلبِ شاهِ نجفیم..

خاک بازی علی‌ع‌بود ک ما خلق شدیم .