نتیجه اعتماد به آدمها
تهش این میشه که شب امتحانت، دو روز قبل تولدت، یک هفته به دفاعت
نتونی از ناراحتی نفس بکشی.
اندوه که به گلو میرسد، بغض میشود
به سر که میرسد از چشم ها سرازیر میشود و وقتی فراتر از بدن باشد، مارا از زمان جدا میکند
گویی که وجود نداریم، هستیم اما نیستیم.
یه وقتایی هم یه کسی که دوسش داری یه حرفی رو به آدم میزنه که دیگه آدم هیچوقت دلش باهاش صاف نمیشه،
دیگه هیچوقت نمیتونی مثل قبل به اون آدم نگاه کنی حتی اگه به اندازهی تمام وجودت دوسش داشته باشی.
حرفی که شاید از هزارتا غریبه هم بشنوی بی تفاوت از کنارشون بگذری ولی چون جایگاه اون آدم توی قلبت با بقیه فرق داشته، انتظارشو نداشتی.