استاد ارجمند و گران‌قدر جناب آقای ابراهیم نظری انتخاب شایسته و افتخارآفرین شما به عنوان استاد سرآمد آموزشی دانشگاه ملی مهارت استان کرمانشاه را صمیمانه و از عمق دل تبریک عرض می‌کنم. بی‌تردید این موفقیت ارزشمند، نتیجه‌ی سال‌ها تلاش خالصانه، تعهد حرفه‌ای، اخلاق نیکو، نگاه دلسوزانه به آموزش و همراهی همیشگی شما با دانشجویان است. شما برای ما تنها یک استاد نیستید؛ بلکه الگویی از علم، اخلاق، مسئولیت‌پذیری، انگیزه و پشتکار هستید. حضور شما در کنار دانشجویان، چه در کلاس‌های درس، چه در فعالیت‌های انجمنی و چه در مسیر مسابقات، مقالات و برنامه‌های علمی، همیشه مایه‌ی دلگرمی، رشد و انگیزه بوده است. برای بنده که افتخار دبیری انجمنی را دارم که شما استاد مشاور آن هستید، این انتخاب بسیار شیرین و غرورآفرین است. همراهی‌ها، راهنمایی‌ها و حمایت‌های شما در مسیر فعالیت‌های علمی و فرهنگی انجمن، همیشه نقشی مؤثر و سازنده داشته و بدون شک بخش مهمی از موفقیت‌ها و پیشرفت‌های ما، حاصل اعتماد، صبوری و هدایت ارزشمند شماست. این عنوان، تنها یک تقدیر رسمی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از جایگاه واقعی شما در دل دانشجویان، همکاران و مجموعه دانشگاه است. استادی که با دانش، تجربه و نگاه انسانی خود، مسیر یادگیری را برای دانشجویان روشن‌تر و امیدبخش‌تر می‌کند، شایسته چنین افتخاری است. از خداوند متعال برایتان سلامتی، عزت، آرامش، موفقیت‌های روزافزون و تداوم درخشش در عرصه‌های علمی، آموزشی و دانشگاهی مسئلت دارم. امیدوارم همواره همچون گذشته، منشأ اثر، الهام‌بخش و افتخارآفرین برای دانشگاه، گروه معماری و دانشجویان باشید. با نهایت احترام و افتخار تبریک صمیمانه بنده را پذیرا باشید. ارادتمند شما علی رضا یاری دبیر انجمن علمی معماری آرکاد

🔷 راز درکوب در گذشته چه بود؟! 🔹در گذشته کسی که پشت در می‌رسيد، درکوب مختص خود را می‌زد که صاحبخانه مطلع شود چه فردی پشت در است. درکوب‌های قديم سه نوع بودند. 🔹1: مرد کوب؛ صدایی بم و خشن داشت و کوبيدن آن نشانگر اين بود که مردی پشت در است. اگر مرد خانه حضور داشت که در را می‌گشود، وگرنه زن خانه از پشت در و با تغيير صدا به وسيله بردن انگشت در درون دهان می‌پرسيد کيست و چه کار دارد. 🔹2: زن کوب؛ صدایی ظريف داشت و کوبيدن آن نشانگر آن بود که زنی پشت در است. در اين صورت زن خانه پشت در رفته و آن را می‌گشود. 🔹3: غريب کوب؛ هرگاه غريبه‌ای از روستا يا شهر ديگری به آبادی وارد می‌شد، اولين منزلی که اين کوبه را داشت، دق‌الباب می‌کرد، به اين اميد که ممکن بود صاحبخانه به او پناه دهد. اگر صاحبخانه امکان پذيرايی از غريبه را داشت، در را می‌گشود، وگرنه غريبه به خانه بعد مراجعه می‌کرد. اين درکوب‌ها يکی از مظاهر حفظ حريم در خانواده ايرانی و همينطور هوشمندی، نظم و دقت ايرانيان در گذشته است. انجمن علمی معماری آرکاد برای همراهی با ما: Eitaa | https://eitaa.com/ARKAD_IR