اعمال امشب و فردا

انقدر سین نمیزنید ملت فکر میکنن ما اینجا فیک آوردیم. این وضعِ سین زدن نیستا. اگه خوشتون نمیاد لف بدید این کارا چیه؟ بذارید دوتا آدم بمونه ولی حسابی و با کیفیت.

__

جنگ دوازده روزه نزدیک به عید غدیر اغتشاشات بعد از ولادت امیرالمؤمنین(ع) جنگ رمضان قبل از شهادت امیرالمؤمنین(ع) باز هم الان نزدیک عید غدیر.. کینه دارد ز محبان علی قوم یهود..

عجب صداسیمایی که نه صدا به جاست و نه سیمای درست..

دیروز سه صبح ۴ نفر توی قشم از انفجار به شهادت میرسن! بعد خبرشون پخش نمیشه که هیچ تیم مذاکره کننده هم صبح پامیشن میرن قطر برای مذاکره..

دلتنگ مای بارد کربلا!:)

عرفه سقوطِ «من» و اوجِ «دیدار»

🏷عرفه، دعایِ «تمام شدنِ خودم» و «پیدا شدنِ اوست!» در روزهای اخیر که به عرفه نزدیک می‌شدیم، شاید دعایِ پرمضمونِ امام حسین(ع) رو زیاد شنیده باشیم. اما تا به حال فکر کردیم که این دعا، واقعاً در دلش چه حرف‌هایی دارد؟ عرفه فقط یک مناسکِ مذهبی نیست؛ یک نقشه‌ی راهِ شگفت‌انگیز است برای اینکه بفهمیم «من»ِ واقعیِ ما کجاست و چطور می‌توانیم از «خودِ خیالی»مان عبور کنیم و به «حقیقت» برسیم..

🏷 [ ۱ ] «منِ فقیر»، شروعِ همه‌ی ماجرا ! بزرگترین توهمِ ما این است که فکر می‌کنیم «خودمان» هستیم؛ یعنی موجودی مستقل که روی پای خودش ایستاده. اما امام حسین (ع) در عرفه، اولین سیلیِ واقعیت را به این توهم می‌زنند: «من در عینِ غنا هم فقیرم.» این یعنی چی؟! یعنی ما اصلاً «خودِ مستقلی» نداریم! هستیِ ما، یعنی همین که هستیم، کاملاً وابسته به یک منبعِ بی‌نهایت غنی است. فهمیدنِ این «فقرِ ذاتی»، در واقع یعنی نابود کردنِ «ادعایِ استقلال»؛ یعنی قبول کنیم که ما فقط و فقط، جلوه‌یِ او هستیم. عرفه، همین خودشناسیِ عمیق است.

🏷 [ ۲ ] «یک رنگ شدن» با همه‌ی عالم! وقتی فهمیدیم که «من»ِ ما، آن‌قدرها هم که فکر می‌کردیم «من» نیست، تازه می‌توانیم به عالمِ اطرافمان جورِ دیگری نگاه کنیم. سوالِ مهمِ امام (ع) اینجاست: «آیا برای غیرِ تو، ظهوری هست که برای تو نباشد؟» این یعنی تمامِ این دنیایی که می‌بینیم، از کوچکترین ذره تا بزرگترین کهکشان، فقط و فقط «نمایش» او هستند. ما به جایِ دیدنِ «چیزهایِ مختلف»، باید یاد بگیریم «او» را در همه‌ی این‌ها ببینیم. عرفه، روزِ عبور از نگاهِ «چندگانه» به نگاهِ «یگانه» است.

🏷 [ ۳ ] «دل کندن» از همه، تا «دل دادن» به او! اما رسیدن به این مرحله، یک شرطِ اساسی دارد: باید از همه‌ی چیزهایی که ما را از «او» دور نگه می‌دارند، دل بکنیم. این «انقطاع» یعنی همین. یعنی وقتی در عرفه، دست به دعا برمی‌داریم، تمامِ دل‌مشغولی‌هایِ نفسانی، توهماتِ خودبزرگ‌بینی و وابستگی‌هایِ پوچ را کنار بگذاریم. این پاکسازیِ دل، مثلِ خانه‌تکانی است؛ تا وقتی قلبمان از غیرِ او خالی نشود، جایِ حضورِ او نخواهد بود..!