ریزای عزیزم یک ساله شدن کوئرنسیای کلاسیکتو بهت تبریک میگم =) وایب همه ی اینا تقدیم بهت✨🎻 From Cordelia For Dear Risa

-

کتاب بسته شده باز میشه، اما دیگه مرور خاطراتی بیش نیست، شاید توانستیم روزی کتابی از نو شروع به نوشتن کنیم..! تو دور تر و دور تر میشدی و عادت میکردی، قلبت آروم گرفته بود..؛ قلب تو عادت میکرد و فکر میکردی من هم همانند تو آرامش گرفته ام..فکر میکردی قلب من هم عادت میکنه و فراموش..، تظاهر بود به نشناختن و غریبگی، ما بازیگرای خوبی هستیم. تو عادت کن، دور شو، فراموش کن، تنهایی به مسیرت ادامه بده و آدمای جدیدی پیدا کن، آدمایی که باعث پشیمونی، از بین رفتن اعتماد و آسیب زدن به تو نباشن! تو برو و فکر کن منم مثل تو عادت کردم، فکر کن قلب منم مثل تو احساساتشو از دست داده، همینطور تظاهر کن و خداحافظی . اما این یه حقیقته، قلب من قرار نیست هیچ وقت به دوری از تو عادت کنه . تو یه دردی.. یه درد عمیق وسط قلبم، که هر روز و هر شب و هر دقیقه و هر ثانیه تحملش میکنم... و شاید روز به روز بهتر تظاهر میکنم و تو نمیفهمی. و من از این بابت خوشحالم. قلب من مهم نیست، وقتی به چیزی عادت کردی دوباره به خودت صدمه نزن، ستاره ها هستن، ماه هنوز میدرخشه و آسمون شب روشنه.. حتی اگه تو نباشیم، جایگزینت توی آسمون هست، اما قبل از اینکه دور تر بشی، قلبمو، احساساتمو و وجودم رو ببخش! فراموش نکن، یا تا همیشه، یا هرگز..)!

‌

-

-

اما سوال الان این نبود که چرا باید زنده بمانم... سوال اینبار گسترده تر بود..؛ چگونه میتوانیم در دنیایی دیوانه زندگی کنیم بدون اینکه خودمان دیوانه شویم..؟!!

Cause.. ł ℓσve ყσʊ ƒσr ɨnƒɨŋitყ, :)