-

‌

-

شب فرا رسیده بود و ماه جای خورشید رو در آسمون پر کرده بود... کنار هم وسط دشت ارکیده ها دراز کشیده بودیم، محکم دستاشو گرفته بودم.. زیبا بود..حرف نمیزدیم، به آسمون خیره شده و به لالایی ماه گوش میسپردیم... لالایی امشبش، با لالایی های شب های دیگه فرق داشت... امشب با آواز ماه، با ترانه ی آبشار و جوی ها و با ساز طبیعت لالایی روح نوازی زمزمه میشد... و این نسیم هوهو کنان بود که این لالایی دل انگیز رو در کل دشت ارکیده ها پخش کرده و به سرار شهر میرسوند.. ماه خوشحال بود، ستاره اش برگشته بود.. میدیدم که ارام ارام به آغوش ماه برگشته و ماه رو در آغوش گرفته بود...! و اشک های آن ماه درخشان.. تبدیل به همان ستاره های دنباله داری شدند که شب مهتابی و آسمون دشت ارکیده ها را زیبا و زیبا تر میکردند...

— what is soulmate :)? Well, he is like a close friend .. but more ... And no matter what happens . you always love him ^^... And nothing will change it ! | @anexile . . ٬

به قدری زیبا بود که در رویاهم سخت است تصور کردن آن.. گرین گیبلز، جزیره ی پرنس ادوارد... جایی بود فرا تر از رویا ها؛ در پرورشگاه کوچکی باشی و رویای جزیره ی پرنس ادوارد داشته باشی.. اما اون روز غیر قابل باور بود، دستاش کبود بودن..هزران بار دستانش رو مینگوش گرفته بود تا باور کنه.. تا باور کنه یه رویا نیست! همونقدر براش غیر قابل باور و عجیب و بسیار بسیار خوشحال کننده بود.. شادی؟! احساس خوشحالی..؟! نه اون حالا روی ابر ها میرقصید و به آغوش خورشید پرواز میکرد، و با دیدن ملکه برفی..به آینده ی پر از زیباییش پی برد؛ و شاد تر از همیشه فریادی بلندی کشید، یاد انعکاس صدایش توی دره ی ارغوانی افتاد، همینطور تصویر زیبایش در شیشه ی ویترین خانه آقای توماس... هرگز بهترین دوستانش را فراموش نمیکرد، همون دوستانی که توی تنها ترین زمان زندگیش کنارش بودند، و حالا دست در دستان دوست واقعی اش، در رویایی ترین جزیره ی دنیا قدم میگذاشت و با امید سختی هایش را پشت سر گذاشته و به زیبایی آینده درخشان اش فکر میکرد....!