واهااایی سولاین عزیزمم این خیلیی قشنگههه..)) خیلی خیلی ممنونم ازت))🍓💛✨

بریم متنایی که بهمون تقدیم کردید رو بزاریم..)

متن ‌تقدیمی شما: یه دختر کیوت که تویه جنگل یه مهمونی گرفته و منتظر دوستاشه اون دختر خیلی مهربونه و مثل فرشته ها میمونه اون تو زندگیش لحظه های بد و خوبی رو تجربه کرده و عاشق دوستاشه:) ✨

متن تقدیمی شما: خاطره ها نمیمیرن . . . کم رنگ میشن . . میرن تو همون صندوقچه ٕ خاک خورده گوشه ٕ قلبت که چند سال بازش نکردی . .! اصلا نبایدم کم رنگ بشن . . اگه کمرنگ بشن چی از « تو » میمونه ؟ مگه ما چیزی غیر از « خاطره » هامونیم ؟ اصلا برای همینه که وقتی کسی فراموشی میگیره دیگه خودش و نمیشناسه .. چون خاطره هاش مردن . .! خاطراتت .. چه تلخ چه شیرین دوسشون داشته باش چون اونا این « تو » یی که الان هستی رو ساختن:)) ʚ𝚙𝚘𝚗𝚢𝚘(𝚜𝚊𝚋𝚊)ɞ

متن تقدیمی شما: گاهي ببوس خودت رو .بعضی روزها هم در عکسی از خودت ، خودت را تگ کن , خودت را دعوت کن به تماشای خودت, به تماشای دست هایت که شعر را می بوسند , خودت را دعوت کن به تماشای لبهایت که گاهی شعر می شوند! چشم هایت را دعوت کن , به تماشای خطوط پیشانی ات ،به تماشای مسیر پر رفت و آمد آرزوهایت, دلت هم اگر خواست متنی برای خودت بنویس قلبی ؛ گلی .بوسه ای برای خودت بگذار , به خودت یاداوری کن که می دانم هستی که می دانم خواهی بود...❥ ʚ𝚙𝚘𝚗𝚢𝚘(𝚜𝚊𝚋𝚊)ɞ

متن تقدیمی شما: تو جاده های خاکی جزیزه ی پرنس ادوارد قدم میزدم...پشت سر هم نفس عمیق میکشیدم و هوای تازه ای که با صدای دریا و زنبور ها قاطی شده بود رو تنفس میکردم...هر طرفی رو نگاه میکردم اثری از مادر طبیعت بود...که دستای سبز و لطیفشو روی زمین میکشید و به زمین خاکی،طراوت میبخشید.داشتم به این فکر میکردم که اگه تو این جزیره،فقط ی جا بود که مال خود خودم...و ی شاید نفر دیگه بود چی میشد...که چند ثانیه بعد از اون تفکراتم رسیدم به یه باغ. روی سردر باغ نوشته شده بود:careless whisper...هیجان و ترس،تمام وجودم رو فرا گرفته بود...از کنجکاوی درب رو باز کردم و با کوردلیا، دختری با موهای مشکیش که بالای سرش گوجه ای جمع شده و با لباس آستین پفی سبزش و صورت فرشته مانندش به من لبخند میزد،ملکه ی برفی،و میزی از پای سیب و تارت گیلاس برخوردم...اونجا خوشبختی و شادی مثل ماری درونم می خزید...اونجا (مکان آرزوهام) بود ؛)