-🧡

سکوت پر از فریاد، ساکته..اما فریاد میزنه.. فریاد تنهایی..؟ فریاد کمک..؟ یا کسی رو صدا میزنه..؟ اما فریادش پر از سکوته و همه ناشنوا.. فریاد دلتنگی بود..؟ یا فریادی از روی درد..؟ شایدم سکوت قلبش بود که فریاد میکشید و نیاز مند آغوش گرمش بود..))

آنجاتهِ‌اقیانوس‌بود،همه‌چی‌درونم‌مُردحتی‌تو.

آخرین باری که انگشتام دور دستات قفل شدن..و بعد لای جمعیت از هم جدا شدیم...رهایی از یکدیگر برای همیشه

🚶🏾‍♂🌧

-

-سـڪوتــ؟ بــلنـבتـرینـے فـریـاב.....

ای کاش تو اینجا بودی...همینجا کنار من؛ آنگونه که صدای نفس‌هایت را زمزمه میکردم. ¹²·ºº ªm -

گوشه ی تختش نشسته بود، سرمای قلبش کل تنش رو در بر گرفته بود.. پتوی گرمش رو دور تنش پیچیده بود و با چشمای نیمه باز به رو به روش خیره بود، تنها هم صحبت او، عروسک کوچکش بود..؛ عروسکی که تنها دوست صمیمی اش بود.. روی تختش پر بود از کتاب هایی که هزاران بار ورق زده بود و با تک تک جمله هایشان زندگی کرده بود، موهاش بهم ریخته بودند و دستانش میلرزیدند، لبخند میزد، به آسمان خیالی سقف اتاقش... آیا در این دنیا زندگی میکرد؟ یا فقط جسمش بود که محکوم بود به بودن در این دنیا...؟ زندگی کردن رو دوست داشت، اما در رویاها و خیالاتش..در خاطره ها و افکارش.. و حالا روز هایش سخت و طولانی سپری میشدند، و شب فرا میرسید و ماه او را در آغوش میگرفت.. و حالا خبری از خاطره ها نبود، خبری از وجود ستاره ها نبود.. کمک میخواست؟ نه اون قوی شده بود.. اون گریه نمیکرد..اشک نمیریخت، مراقب قلب و روحش بود... حالا خودش بود که کمک میکرد به لبخند زدنش؛ چقدر پشتشو خالی کرده بودن، ولی شکست؟ نه هرگز..تجربه بود و قوی تر شدن.. آیا احساس عشق بود که قلبش رو فرا گرفته بود و باعث جوونه زدن امید در قلبش بود..؟ یا دلتنگی بی پایانش بود که او را وادار به لبخند زدن کرده بود؟! شاید دوست داشتن و دلتنگیی که پایانش رو پذیرفته و با لبخند به سرنوشت جدیدش نزدیک میشد...)!