ما به آغوش تو یکباره چه محتاج شدیم...

در نماز شب، دعای دست او بودیم ما با خدا از درد و داغ ما تکلم کرد و رفت

من پای این سفره غذا را دوست دارم من عاشقم لطف رضا را دوست دارم...

آدم های مذهبی و مقید را دوست دارم؛ زمان و مکان را یک عنصر زنده می‌دانند و با آنها روابطی دارند. برایشان فرق می‌کند که الان در ماه رجب، رمضان و یا محرم هستیم.. یا برایشان فرق میکند که الان کدام روز از ماه است..! اول ماه یا آخر ماه؛ جمعه‌ای که باید دعای سمات بخوانند یا روزی دیگر.. موقعیت و مکان هم برایشان همینطور است.. برای مثال مادر بزرگم، شمال و جنوب و شرق و غربش را با رو به قبله و پشت به قبله و روبه امام رضا و پشت به امام رضا می‌شناسد.. فرق مسجد و خانه و حرم و صحن را می‌داند.. زمان و مکان برایش زنده است.(: آن قدر زنده که می‌تواند خدا را به حق این ساعتِ عزیز یا به حق این ماهِ عزیز یا این مکانِ عزیز، قسم بدهد.. قشنگ است! دنیایی سراسر معنی.. دنیایشان بی جان و یک رنگ و جامد نیست! زندگی کردن در دنیایی که پر از نشانه و راز است گویا برایشان خیلی کیف دارد. حداقلش اینکه هیجان انگیز تر از نفس کشیدن در یک دنیای صامتِ بی‌جان و رنگ است..

شما اصل این ماجرایید مردم! خیابان! خیابان! بیایید مردم . . - محمد رسولی

گر نگهدار من آنست که من میدانم؛ شیشه را در بغل سنگ نگه میدارد...

مکالمه‌ای که بعد از چهل سال, دوباره تکرار شد.. میدان‌با‌شما ، خیابان با ما