این ثانیه ها ، این روز ها ، این سال ها مزخرف تر از چیزی که تصور میکردم میگذرد و در آخر حس ناکافی بودن برایم به یادگار میماند .

_

:))))))))

اهمیت داشتن اصلی که نه به زور میشه به دستش آورد نه با التماس اینکه هر لحظه گوشه ذهنش باشی به زبون نیست به رفتارشه ، و اگر میلی به دیدار بود حتما تلاشی میشد چرا که برای سایرین دیدار میسر شده اما برای ما نه .

امام سید مجتبی، در پیامتان ذکر کردید «ما باشیم یا نباشیم»، و این چیزی است که از زبان ما بر می آید .

غریبه شدیم ، زود تر از آنکه فرصتی یابیم برای نجاتِ تنِ خسته‌ی احساسمان .

از احوالاتمان اگر بپرسی شبیه قویی که جفتش را از دست داده و در تلاش است برای اولین و آخرین آواز ، جان می‌کنیم .

نیازمند آغوشی بی غل و غش، محتاج سکوتی عمیق ، شاید باورت نشود اما گدایی میکنم آرامش را ، اصلا درک نمیکنی که چقدر به بودنِ اصلِ واقعی نیازمندم ، بی اندازه ذره ذره وجودم برای یک چیز اصل و ماندنی له‌له میزند ، باید برای نیازمندی هایم موجودی جدید خلق کنی!! در بین این مخلوقاتِ مزخرفت جز ادا و لبخند ژوکوند چیزی دستگیر آدمی نمیشود .

_

حتما که من هم یکی از همان مخلوقاتِ مزخرف زندگیِ دیگری هستیم .