از احوالاتمان اگر بپرسی شبیه قویی که جفتش را از دست داده و در تلاش است برای اولین و آخرین آواز ، جان می‌کنیم .

نیازمند آغوشی بی غل و غش، محتاج سکوتی عمیق ، شاید باورت نشود اما گدایی میکنم آرامش را ، اصلا درک نمیکنی که چقدر به بودنِ اصلِ واقعی نیازمندم ، بی اندازه ذره ذره وجودم برای یک چیز اصل و ماندنی له‌له میزند ، باید برای نیازمندی هایم موجودی جدید خلق کنی!! در بین این مخلوقاتِ مزخرفت جز ادا و لبخند ژوکوند چیزی دستگیر آدمی نمیشود .

_

حتما که من هم یکی از همان مخلوقاتِ مزخرف زندگیِ دیگری هستیم .

و ما انسان ها جز بلا و درد برای همدیگر، عایدی دیگری نداریم .

وصف حال..)

امروز همان ته مانده‌ای که در من میل به زندگی داشت مرد؛ امروز به جای همه‌ خودم را دلداری دادم ، اشک هایم را پاک کردم .

کاش بغضم جایی دیگه میترکید کاش جلو غریبه ها خورد میشدم کاش آشنایی وجود نداشت .

لرزش و دست و تیک عصبی ، هق‌هق گریه و صورت تر ، صدای خش دار و بند آمدن نفس ، آرزوی مرگ و دعوا با خدا!! این است چکیده‌ای از منِ اشتباهِ اشتباهی .

_

و تنها لطف شما آمینی پشت دعای همیشگیم است .