و امسال هم چیزی جز جاماندن نصیبمان نمیشود.

_

تولد، همیشه برای من ناخوشایند بوده یا حداقل چیزی نبوده که برایش شادی کنم!! اما زادروز تورا دوست دارم . تویی که دربین تمام تفکرات و توهمات منطقیم اصل احساساتی ، تویی که در بوم نقاشی سیاه سفید فکرم نقش قلمویی رنگی را ایفا میکنی ، تویی که شیرینی خودت از شیرینی هایت برایم بیشتر است ، تویی که از شعرُموسیقی ، پادکست‌ُغذا، کتابُ‌فیلم و هر چه در ذهن بگنجد سردرمیاوری و هم صحبت میشوی، از آنهایی که تا کله سحر بشود مخشان را خورد ، تویی که حال و احوالت برایم مهم است ، بغض های بامزه ات ، ترکیب لباس های جورواجورت ، تم اتاق و دست خطط مرا به خنده وامی‌دارد ، تویی که قلب منی و خیلی وقت ها همه هم و غم منی ، عزیز من ؛ تولدت مبارک .

_

به سخره گرفتن اعتقادات من بیشتر از چیزی که فکرش را بکنی مرا آزار میدهد و به نتیجه میرساند که باید زودتر به سطل آشغال زندگیم انتقالت بدهم .

شاید فلسفه جاماندن امسال ما را امام رضا بداند .

تابوت تیر خورده و یک قبر بی‌حرم این هم جواب آن همه آقایی و کرم .

الهم عجل لولیک الفرج

احساس شکستگی از ناحیه گردن و کمر نابینایی مقطعی ، بدن درد و حالت تهوع دارم🙂 امتحان نبود که خود خود عذاب الهی بود .

بهشت من:)

جوری با آدمای زندگیم پیش میبرم که تنها خاطره ناخوشی که ازم تو ذهنشون میمونه رفتنم باشه .