امروز بعد از مدت ها خودم را قضاوت کردم، فهمیدم ك آدم مهرباني نبودم.. در واقع کرخت و مضحك شده ام. نميدانم دنیا با من چه کرده است، یا شاید هم خودم این کار را کرده ام.. شاید هم اینطور نبوده، روزگار و زندگي مرا وادار به اینگونه بودن کرد، نميدانم..
— ۲۰ اسفند ماه ۱۴۰۲، دفترچهٔ خاطرات
ᥐ 🎼 ﹑ 𝘁𝗵𝗲 𝗯𝘂𝘁𝘁𝗲𝗿𝗳𝗹𝘆 나비
خواستن و خواسته نشدن .
او را مي خواستم ، در جهانِ تیرهٔ من ، او پروانهاي بود که وجب به وجب جهان من را پرواز مي کرد ، امیدوار نبود، اما امید میداد ، نوري نداشت، اما جهانم را روشن مي کرد ، سروصدایي نداشت، اما جهانم به آواي خنده هایش عادت کرده بود ، برایم کتاب نمي خواند، اما خود ، قصهٔ هر روزم شده بود ، آنقدر از او گفته بودم، آنقدر از او شنیده بودم، آنقدر او را تحسین کرده بودم، اما نمي دانستم که همین کارهاي کوچک است که ما را عاشق مي کند و من عاشق شدم .
عاشق پروانهاي که مرا نمي خواست ، او عشق جنونآمیز من نسبت به خود را درک نمي کرد و چیزي که درک نشود، ترک مي شود ، من نیز ترک شدم ، حال، پروانه عاشق شده ، عاشق نیلوفر ، امید را از من گرفت، روشنایي اش را به نیلوفر داد، به خاطر دل او خندید ، حال من ماندهام و افکارم در خلسهاي تاریک ، اما چه کنم؟ مگر میشود صداي آن خنده ها را شنید و دل نباخت؟ مگر مي شود بال هاي رنگینش را دید حیران نماند؟
او منِ مجنون را در خلائي از حسرت رها کرد و در فاصلهاي نه چندان دور، عاشق شد .
دانلود
