در سرزمین من، خورشید هرگز طلوع نمي‌کند و بهار راهي به اینجا نمی‌یابد، زیرا سرما در استخوان‌هایم ریشه دوانده و زمستان در خونم جاري است. تاریکي جاودانه شب، مادري است که در آغوشش پناه مي‌گیرم. برف بر پیکر برهنه‌ام بوسه مي‌زند و اشک‌هایم به تکه‌هاي یخ بدل مي‌شوند .

من از عالم تو را تنها گزیدم روا داری که من غمگین نشینم ؟

قصد جانم کرده‌ای؟‌ جانم فدای قصد تو

گفتمش ‌جانی بمان بی‌تو سرآید جان من جان من را بی‌صدا با خنده‌اش دزدید و رفت

فدای آروین

آروین...