وقتیکسیمیگهکهدلشبرایبهترین
رفیقشتنگشدهچونکهیکیدوروزهکهاونو
ندیده،اماایندرحالییکهمنماههاستکه
بهترینرفیقموندیدم :)🪡 .
بعد از هَمه ؛
صدایاو؟انگاریکلحظهسکوتاستدرمیانِهیاهوی زندگی،یکدستِدرازشدهاستزمانِافتادنِ منازپر
بهقولِاینخانومخانوما،چقدر خوبه که هنوز آدم های مهربونی وجود داره که جهان ، با مهربونی اونا جای بهتری برای تحمل کردنِ :*)
* میگفت از کجا میدونی که خیلی دوسش داری؟ بهش گفتم وقتایی که ناراحتش میکنم ، خودم بیشتر ناراحت میشم .
گاهیوسطِشلوغیهاییهروزِمعمولی،
همونموقعیکهآستانهصبرتتهکشیدهو
حوصلتنصفِونیمهاست؛
یهنفریپیدامیشهکهباچندتا،کلمهحالِخوبِموندگار
بجابگذاره،یهنفریکهمهربونیتو
وجودشه،آغوشِامنِشهمیشهبازه،وحرفهای
سادهشهمیشهمیچسبهبهکنجِدل :)
*خلاصهاینکهبعضینوشتههافقطجمله
نیستن،بلکهیادگارییهحسِقشنگن،که
لابهلایصفحههایکتابجاخوشمیکنن .
" بعداصلاتازه،میدونیاوجقشنگیشکجاست؟
اونجاییکهوسطِبیحوصلگیمدرسه،یکی
پیدامیشهکهدلِتوآرومکنهحتیبانوشتنیه
جمله :))))))))
_ حوالیساعتِیکوسیدقیقهظهر / زنگِآخرمدرسهکنارِشُفوکهقلبم / سوماسفندماه _