یه شبایی مثل امشب به سرم میزنه که تموم چیزای کوچیکی که دوسشون دارمو جمع کنم تو یه کوله پشتی و برم یه جای خیلی خیلی دور. _

خسته‌ام از حمل کردن بعضی چیزها که نه میتونم به کسی توضیحشون بدم، نه میتونم باهاشون کنار بیام و نه راهی برای خلاص شدن ازشون پیدا میکنم. -

ولی واقعا دیگه قصد ندارم آدمارو ببخشم .

جوری که برای آرامشم می‌تونم خودمو از آدما جدا کنم ترسناک ترین چیز راجب منه. به این صورت که من می‌تونم تا حد مرگ دوستت داشته باشم و دیگه دوباره منو نبینی. _

چیه این‌انتظار؟ از آدم‌ یه موجود کلافه و خسته و عصبی میسازه :) -

‌من واقعا آدم قهر کردن نیستم، من آدم رفتنم.

‌همه تقصیرا رو گردن بگیر و ناپدید شو، انگار اصلا وجود نداشتی. تو نمی‌تونی چیزی رو به آدمی بفهمونی که خودش نمی‌خواد بفهمه. _

روان انسان می‌تونه رنج‌ های عظیمی رو تحمل‌کنه، اما چیزی که اون رو از پا در میاره، چرخه‌ی تکرار‌ شونده‌ی «امیدهای واهی و ناامیدی‌های پی در پی» هست. _

چیزیکه برای تو نباشه اینقدر نا‌ امیدت می‌کنه تا بالاخره بفهمی برای تو نیست . -

آدمی ساخته‌ی افکار خویش است فردا همان خواهد شد که امروز می‌ اندیشیده است... -