🔺کتاب تازه‌منتشرشده تراجم العلماء بأقلامهم مشتمل بر زندگی‌نامهٔ خودنگاشت (اتوبیوگرافی) عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه (در صفحه ۴۵۰ از جلد اول) و ملا محمدتقی هروی اصفهانی (در صفحه ۵۷۱ از همان جلد). @AghayedNet

#پرسش_و_پاسخ @AghayedNet

🔺...حالا این همه طول و تفصیل که در این‌که مردم مدنی‌الطبعند عرض کردم توی ارشاد هم نوشته‌ام مردم مدنی‌الطبعند کسی نمی‌فهمد. معلوم است ارشاد را هم باید درس بدهند. 🔸دروس عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه، سال ۱۲۸۶ق @AghayedNet

کتیبۀ یا ام الحسن و الحسین (وسط، از بالا به پایین:🔻) هُوَ الْفاطِرُ یا فاطِرُ بِحَقِّ فاطِمَةَ، اِشْفِ صَدْرَ الْحُسَیْنِ بِظُهورِ الْحُجَّةِ ولیّة الله الکبریٰ/ریحانة رسول الله یا فاطِمَةُ الزَّهْراءُ یا بِنْتَ رَسولِ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه اَلسَّلامُ عَلَیْکِ یا اُمَّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِمَا السَّلامُ، اَحْسَنَ اللهُ لَکِ الْعَزاءَ فی مُصیبَةِ وَلَدِکِ الْمَظْلُومِ الشَّهیدِ اَبی عَبْدِ اللهِ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ الصّدیقة الکبریٰ/امّ الائمّة النّقباء النّجباء/الشّهیدة/المکسورة ضلعًا شفیعة یوم الجزاء/المهضومة/المظلومة/المضطهدة/الانسیّة الحوراء/البتول العذراء اِنَّ بَعْضَ الْاَخْیارِ رَأیٰ فِی الْمَنامِ فاطِمَةَ الزَّهْراءَ عَلَیْهَا السَّلامُ مَعَ لُمَّةٍ مِنَ النِّساءِ وَ هُنَّ یَنُحْنَ عَلَی الْحُسَیْنِ الْمَظْلُومِ عَلَیْهِ السَّلامُ بِبَیْتٍ مِنَ الشِّعْرِ وَ هُوَ هٰکَذا: واحُسَیْناهْ ذَبیحًا مِنْ قَفا/واحُسَیْناهْ غَسیلًا بِالدِّماءِ [ترجمه: یکی از نیکان حضرت فاطمه زهراء علیهاالسلام را در خواب دید که با گروهی از زنان جمع‌اند و همه بر امام حسین علیه‌السلام نوحه‌سرایی می‌کنند و این بیت شعر را می‌خوانند: وای بر حسین که سر مبارکش از پشت بریده شد!/ وای بر حسین که با خونِ بدن غسل داده شد!] پیکرت صدپاره بی غسل و کفن/در‌میان لجّۀ خون غوطه‌زن سر جدا بر‌روی نیزه از بدن/تن جدا از سر گرفتار بلا ای حسین، ای کشتۀ راهِ خدا/ای حسین، ای تشنۀ دشتِ بلا المخفیة قبرًا (راست، از بالا به پایین:🔻) قالَ اللهُ تَعالیٰ: وَ وَصَّیْنَا الْاِنْسانَ بِوالِدَیْهِ اِحْسانًا حَمَلَتْهُ اُمُّهُ کُرْهًا وَ وَضَعَتْهُ کُرْهًا وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثونَ شَهْرًا حَتّیٰ اِذا بَلَغَ اَشُدَّهُ وَ بَلَغَ اَرْبَعینَ سَنَةً... (احقاف: 15) عَنْ اَبی عَبْدِ اللهِ عَلَیْهِ السَّلامُ قالَ: لَمّا حَمَلَتْ فاطِمَةُ عَلَیْهَا السَّلامُ بِالْحُسَیْنِ جاءَ جَبْرَئیلُ اِلیٰ رَسُولِ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهٖ فَقالَ: اِنَّ فاطِمَةَ تَلِدُ غُلامًا تَقْتُلُهُ اُمَّتُکَ مِنْ بَعْدِکَ. فَلَمّا حَمَلَتْ فاطِمَةُ بِالْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ کَرِهَتْ حَمْلَهُ وَ حینَ وَضَعَتْهُ کَرِهَتْ وَضْعَهُ... [ترجمه: امام صادق علیه‌السلام فرمود: هنگامی که حضرت فاطمه علیها‌السلام به امام حسین آبستن شد، جبرئیل نزد رسول‌خدا صلی الله علیه و آله آمد و گفت: فاطمه پسری می‌آورد که امتت پس‌از تو او را می‌کشند. پس چون حضرت فاطمه به حسین علیه‌السلام باردار شد ناراحت بود و هنگام زایمان هم خوشحال نبود.] عَنْ اَبی عَبْدِ اللهِ عَلَیْهِ السَّلامُ: اِذا کانَ یَوْمُ القِیامَةِ جَمَعَ اللهُ الْاَوَّلینَ وَ الْآخِرینَ فی صَعیدٍ واحِدٍ فَیُنادی مُنادٍ غُضُّوا اَبْصارَکُمْ وَ نَکِّسوا رُؤوسَکُمْ حَتّیٰ تَجوزَ فاطِمَةُ بِنْتُ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ الصِّراطَ... ثُمَّ تَنْزِلُ عَنْ نَجیبِها فَتَأْخُذُ قَمیصَ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلیٍّ عَلَیْهِمَا السَّلامُ بِیَدِها مُضَمَّخًا بِدَمِهٖ وَ تَقُولُ: یا رَبِّ هٰذا قَمیصُ وَلَدی وَ قَدْ عَلِمْتَ ما صُنِعَ بِهٖ. فَیَأْتیهَا النِّداءُ مِنْ قِبَلِ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ: یا فاطِمَةُ لَکِ عِنْدیَ الرِّضا. فَتَقولُ: یا رَبِّ انْتَصِرْ لی مِنْ قاتِلِهٖ... [ترجمه: امام صادق علیه‌السلام فرمود: چون روز قیامت شود، خداوند اولین و آخرین را در یک سرزمین گرد آورَد. پس ندادهنده‌ای صدا زند: چشمانتان را فرو‌بندید و سرهای خود را به زیر اندازید تا فاطمه دخت محمد صلی الله علیه و آله از صراط عبور کند... سپس [حضرت زهراء] از مرکبش فرود آید و پیراهن خون‌آلود حسین بن علی علیهما السلام را به دست گیرد و گوید: ای پروردگار من، این پیراهن فرزند من است و تو می‌دانی که با او چه‌ها شد! پس از‌جانب خداوند عزوجل ندا آید: ای فاطمه، من خرسندی تو را خواهانم. عرض می‌کند: پروردگارا، برای من از قاتلش انتقام بگیر.] @AghayedNet

(چپ، از بالا به پایین:🔻) قالَ رَسولُ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهٖ: اِذا کانَ یَوْمُ الْقِیامَةِ جاءَتْ فاطِمَةُ صَلَواتُ اللهِ عَلَیْها... فَیُقالُ لَهَا ادْخُلِی الْجَنَّةَ. فَتَقُولُ: لا اَدْخُلُ حَتّیٰ اَعْلَمَ ما صُنِعَ بِوَلَدی مِنْ بَعْدی. فَیُقالُ لَهَا انْظُری فی قَلْبِ الْقِیامَةِ. فَتَنْظُرُ اِلَی الْحُسَیْنِ صَلَواتُ اللهِ عَلَیْهِ قائِمًا وَ لَیْسَ عَلَیْهِ رَأْسٌ. فَتَصْرُخُ صَرْخَةً وَ اَصْرُخُ لِصُراخِها وَ تَصْرُخُ الْمَلائِکَةُ لِصُراخِنا فَیَغْضِبُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَنا عِنْدَ ذٰلِکَ... [ترجمه: پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: چون روز قیامت شود، فاطمه صلوات الله علیها می‌آید... به او گفته می‌شود: وارد بهشت شو. پس می‌گوید: وارد نمی‌شوم تا بدانم پس‌از من با فرزندم چه کردند. پس خطاب می‌شود که به وسط [صحرای] قیامت نگاه کن. پس حسین را می‌بیند که بی‌سر ایستاده است. پس فاطمه فریاد بلندی می‌زند و من هم از شیون او فریاد می‌زنم و فرشتگان نیز به‌واسطۀ فریاد ما به شیون می‌آیند. پس  در این هنگام خدای عزوجل به‌خاطر ما خشمناک می‌گردد...] أَ فاطِمُ لَوْ خِلْتِ الْحُسَیْنَ مُجَدَّلًا/وَ قَدْ ماتَ عَطْشانًا بِشَطِّ فُراتٍ اِذًا لَلَطَمْتِ الْخَدَّ فاطِمُ عِنْدَهُ/وَ اَجْرَیْتِ دَمْعَ الْعَیْنِ فِی الْوَجَناتِ [ترجمۀ بخشی‌از قصیدۀ دعبل خُزاعی رحمه‌الله که آن را در پیشگاه حضرت رضا علیه‌السلام خواند: ای فاطمه، اگر حسین را می‌دیدی که بر زمین کربلا افتاده و تشنه‌لب در‌کنار شط فرات جان داده، آن‌گاه ای فاطمه هر‌آینه نزد او بر روی خود می‌زدی و اشک چشم را بر رخسار روان می‌گردانیدی.] عَنْ اَبی عَبْدِ اللهِ عَلَیْهِ السَّلامُ: اِنَّ فاطِمَةَ عَلَیْهَا السَّلامُ اِذا نَظَرَتْ اِلَیْهِمْ (زائِرِی الْحُسَیْنِ) وَ مَعَها اَلْفُ نَبیٍّ وَ اَلْفُ صِدّیقٍ وَ اَلْفُ شَهیدٍ وَ مِنَ الْکَرُوبِیّینَ اَلْفُ اَلْفٍ یُسْعِدُونَها عَلَی الْبُکاءِ وَ اِنَّها لَتَشْهَقُ شَهْقَةً فَلا یَبْقیٰ فِی السَّماواتِ مَلَکٌ اِلّا بَکیٰ رَحْمَةً لِصَوْتِها وَ ما تَسْکُنُ حَتّیٰ یَأْتِیَهَا النَّبیُّ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهٖ فَیَقولُ: یا بُنَیَّةُ قَدْ اَبْکَیْتِ اَهْلَ السَّماواتِ وَ شَغَلْتِهِمْ عَنِ التَّقْدیسِ وَ التَّسْبیحِ فَکُفّٖی حَتّیٰ یُقَدِّسوا فَاِنَّ اللهَ بالِغُ اَمْرِهٖ. وَ اِنَّها لَتَنْظُرُ اِلیٰ مَنْ حَضَرَ مِنْکُمْ فَتَسْأَلُ اللهَ لَهُمْ مِنْ کُلِّ خَیْرٍ... [ترجمه: امام صادق علیه‌السلام فرمود: هرگاه فاطمه علیهاالسلام به زائران امام حسین نظر نماید؛ در حالی كه همراهِ فاطمه هزار پیغمبر و هزار صدّیق و هزار شهید و هزار‌هزار از كروبیان هستند که آن حضرت را بر گریستن یاری می‌كنند و آن حضرت چنان فریادی می‌زند كه هیچ فرشته‌ای در آسمان‌ها نمی‌ماند مگر آن‌كه به‌خاطر صدای او، از‌سرِ دلسوزی، به گریه می‌افتد. آن حضرت آرام نمی‌گیرد تا این‌كه پیامبر صلی اللّٰه علیه و آله نزد او بیاید و بفرماید: دخترم، آسمانیان را به گریه انداختی و آنان را از تقدیس و تسبیح خداوند باز‌داشتی. بس كن تا به تقدیس خود بپردازند؛ چراکه خداوند کارش را به‌انجام می‌رساند. سپس حضرت صادق علیه‌السلام فرمود: آن بانو به كسانی از شما که به زیارت سیدالشهداء حاضر شوند نظر می‌فرماید و از خداوند برایشان هر خوبی و خیری را درخواست می‌کند...] اسماعیلی قوچانی ۱۳۷۷/۲/۶ @AghayedNet