@AghayedNet_فدک.pdf
حجم:
107.8K
🔺فرمایش عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی رفع الله شأنه در پاسخ به پرسشی درباره فدک
@AghayedNet
🔺رساله حلقه کریمیه در ساخت اسطرلاب از آثار عالم ربانی مرحوم آقای کرمانی اعلی الله مقامه
مصنفِ رساله تغییراتی در ساخت اسطرلاب رایج داده و مزیتهای دیگری بر آن افزودهاند و به این اعتبار، به نام خود ثبت کرده و «حلقه کریمی» نامیدهاند.
این نسخه از رساله را محمدباقر بن ابراهیم خراسانی با خطی نیکو استنساخ کرده و در بعضی قسمتها حاشیهای توضیحی مرقوم نموده. در پایان نیز تصویر دو سطح حلقه کریمی را رسم کرده و در گوشهای از آن نوشته است: «عمل حقیر محمدباقر خراسانی ۱۲۹۹».
این رساله (چاپشده در مکارم الابرار (فارسی)، ج۱۵، ص۲۸۲ تا ۳۰۲) یکی از آثار مربوط به هیئةالافلاک است و علاوهبر جهات مکتبی، از منظر تاریخ علم نیز جالبتوجه است. در سالهای اخیر، علاقمندان این رشته به این رساله و حلقه اقبال نشان دادهاند و مدیر رصدخانه دانشگاه کاشان این حلقه را ساخته و معرفی کرده است.
@AghayedNet
3M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🔺دیدار و گفتوگو با جناب آقای دکتر علیرضا ذکاوتی قراگزلو و عیادت ایشان
دکتر ذکاوتی نویسنده و پژوهشگر در ادبیات فارسی و عرفان اسلامی است و در بعضی مقالات خود، به کتاب گرانسنگ مباحثی پیرامون آیه شریفه بقیت الله خیر لکم... ارجاع داده است.
ایشان در کتاب سیر تاریخی نقد ملاصدرا، نامه سید جلالالدین آشتیانی را نقل کرده است که خطاب به آقای ذکاوتی نوشته بوده: «تکفیر برغانی [اینکه محمدتقی برغانی شیخ احسائی را تکفیر کرد] نه امر شرعی بود، نه امر عقلی.»
در این دیدار، درباره مرحوم شیخ احمد احسائی و مکتب ایشان و بعضی مکاتب دیگر گفتوگو کردیم و مجلداتی از کتاب بقیت الله... تقدیم ایشان شد.
@AghayedNet
✔️🔻مرچ
واژه «مرچ» که مَرِچ و مِرِچ ضبط شده، بهقولی همان فلفل گرد است که در هندی به این نام مینامند (مثمر، سراجالدین آرزو، ص۱۸۳) یا قسمتی از شجره فلفل است (حبیب السیر، ج۴، ص۶۷۳).
اما در دروس و مواعظ مرحوم آقای شریف طباطبائی رفع الله شأنه بهطور مکرر بهعنوان نوعی مَزه بهکار رفته است:
«میوهها همهاش ابتدائاً تلخ میشود، مرچ میشود.»
در جایی دیگر:
«اول خرماها چیز مرچ بدمزهاى است. خردهخرده آب مىخورد، کمکم خرما و شیرین مىشود.»
و در موضعی دیگر:
«اول وهله که میوه بیرون میآید، یک چیز مرچ عفصی است و خردهخرده میرسد و شیرین میشود.»
در لغتنامههای متداول، برای این کلمه معنایی که به نوعی مزه اشاره داشته باشد یافت نشد. نگارنده احتمال داده بود که در گویش منطقه همدان چنین باشد. این بزرگوار سالهای متمادی به دستور عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی رفع الله شأنه در همدان حضور داشتند و طبیعی است که برای مخاطب همدانی از گویش آن منطقه استفاده بفرمایند.
خوشبختانه بهتازگی در کتاب واژهنامهی همدانی، مدخل «مرچ» را ملاحظه کردم و مسجّل شد که این لفظ در گویش همدان معنای بهخصوصی دارد:
«مِرچ merč: گَس، مزه خوردنیهایی که باعث جمع شدن جدار داخلی دهان شود، مثل بِه و میوه نارس.» (ص۳۹۱)
درنتیجه «مِرچ»، به همین ریخت، صحیح است و آن را نوعی مزه (گَس) باید توضیح داد.
_________
مشارکت برخی همراهان کانال عقایدنت
جناب دوستدار:
...کلمه مرچ در گویش جندق بسیار رایج بود و ما زیاد بهکار میبردیم و هرگز کسی نگفت از کجاست.
جناب انصاری:
سلام علیکم ورحمة الله
یادداشت جنابعالی پیرامون واژهی "مرچ" را مطالعه کردم.
عرض میشود که "مرچ"، همدستهی واژهی معروفِ "ملچ" است. به صدای حاصل از جمع شدن دهان به هنگام خوردن مواد ترش یا گَس، ملچ و مولوچ گویند. در اینجا، ملچ (در ضبط غیر معروف: به کسر میم و لام) به مرچ تغییر آوایی داشته است که بخاطر قرابت آوایی و نزدیکی مخرج این دو حرف است. در ضمن، اسمِ نتیجهی ماده بر خود ماده گذاشته شده است؛ مثل اینکه کسی سَم بخواهد بخورد، میگویند که فلانی میخواهد مرگ بخورد!
@AghayedNet