کتاب تجهیز المعصوم و دفن الإمام الحسین علیه‌السلام در بررسی مسئله دفنِ معصوم توسط معصوم و نقدی بر کلام سید محسن امین. وی در اَعیان الشیعة تعریضاتی به مرحوم شیخ احمد اَحسائی اعلی‌ الله‌ مقامه دارد. @AghayedNet

🔺شیعیان عراق و اظهار مسرّت از ابتداء ماه ربیع الاول شیخ حسین بن شیخ علی کربلائی، از علماء دوره صفویه، در مقدمه کتاب سرور المؤمنین درباره سنّت شیعیان عراق چنین گزارش داده است: «و بعد، فیقول المفتقر الی عفو الله الغنیّ، حسین بن شیخ‌ علی الکربلایی که چون شیعیان کربلای معلّی و نجف اشرف و حلّه و بغداد و نواحی آن بلاد، با وجود شدّت تقیّه و خوف از اعداء دین، در میانه خود در جمیع ایّام محرّم و صفر مشغول تعزیه می‌باشند و در ابتدای ماه ربیع الاول اظهار انبساط و سرور و خوش‏حالی می‏‌نمایند... .» @AghayedNet

🔺کتاب تازه‌منتشرشده ارج‌نامه در مجلد دوم از این کتاب، مقاله زیر به طبع رسیده است: ترجمة الملا علی بن المیرزا محمدجان الرشتی الجیلانی و ابنه الملا محمدمهدی ملا علی رشتی از شاگردان عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه بود و مکاتبات و مراسلاتی میان او و این بزرگوار در دست است. او رساله توبلیه و شرح الفواید را استنساخ کرده. وی اجازه‌ای برای عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی رفع الله شأنه صادر کرده و در حقّ ایشان این تعبیرات را به‌کار برده است: «السید السند ذی‌ العلوم الکشفیة اللدنیة و الادراکات الرفیعة الآفاقیة الا‌نفسیة، السید الاجل ابی‌ المکارم و سنی‌‌ المراسم مولانا السیدکاظم، المستغنی عن الاطناب و الاطالة فی وصفه زائداً علی ما ذکر لامحالة. اذ هو الواصل الی القری الباطنة الباهرة المعانی، و المعانی بالسیر الی القری الظاهرة الرفیعة المبانی... .» فایل مقاله به‌پیوست است. @AghayedNet

🔺ترجمة الملا علی بن المیرزا محمدجان الرشتی الجیلانی و ابنه الملا محمدمهدی @AghayedNet

✔️🔻دیدگاه بزرگان مکتب استبصار درباره علم نجوم و تنجیم¹ و روایات آن 🔸بخش اول عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه آیاتی را اصول علم نجوم و کلیات آن می‌دانند (مکارم الابرار (عربی)، ج۳، «مواقع النجوم»، ص۳۹۴ و ۳۹۵) و می‌فرمایند که معرفت نجوم علمِ کتابِ تکوینی است و بعداز علم به کتاب و سنت، علمی اشرف و اعظم و ارفع از آن نیست (همان، ص۳۹۷). اگرچه به‌وسیله علم نجوم و تنجیم، مبادی و آجال خلق به‌دست می‌آید، اما منافاتی ندارد با آیه شریفه و یعلم ما فی الارحام و ماتدری نفس ماذا تکسب غداً و ماتدری نفس بأیّ ارض تموت (لقمان: ۳۴)؛ چراکه اگرچه علم نجوم بر حوادث دلالت دارد، اما به «بداء» نیز اعتقاد داریم: یمحو الله ما یشاء و یثبت و عنده ام الکتاب (رعد: ۳۹ و مکارم الابرار (عربی)، ج۳، «مواقع النجوم»، ص۴۰۰). از‌این‌رو با همه اهمیتی که این علم دارد، کُنه و حقیقت و اصلش نزد محمد و آل‌محمد علیهم‌السلام است: «عن جمیل بن صالح عمن اخبره عن ابی‌عبدالله علیه‌السلام قال: سئل عن النجوم فقال: مایعلمها الّا اهل بیت من العرب و اهل بیت من الهند انتهی، و الاهل بیت من العرب هو آل‌محمد علیهم‌السلام و من عسی ان‌یکون غیرهم؟! و المراد انه لایعرفها علی وجه الکمال الّا آل‌محمد علیهم‌السلام و ذلک الاهل بیت» (همان، ص۳۹۹)؛ از حضرت صادق علیه‌السلام درباره علم نجوم سؤال شد. فرمودند: آن را نمی‌داند مگر اهل‌بیتی از عرب و اهل‌بیتی از هند. و اهل‌بیت از عرب آل‌محمد علیهم‌السلام هستند و چه‌کسی گمان می‌کند که غیر ایشان باشد؟! و مراد این است که کسی علم نجوم را «به‌طور کامل» نمی‌داند مگر آل‌محمد علیهم‌السلام و این بزرگواران آن اهل‌بیتی هستند که به این علم آگاه‌اند. به‌علت اعتقاد به بداء و وجود اسباب آسمانی که به امر و مشیت الهی دست‌اندرکارند و شرط قبول قابل در تأثیرپذیری، شخص منجم هیچ‌گاه علم قطعی به وقوع پدیده‌ها پیدا نمی‌کند؛ دیگران که جای خود دارند. نهایتاً شخصِ منجمِ مسلمانِ عارف و عالم به نجوم می‌تواند گمان خود را بگوید و چنین شخصی صرفاً در گزارش خود راستگو است، اما از واقع خبر نمی‌دهد. از همین جا است که منجمی که به استقلال ستارگان اعتقاد داشته باشد و ادعاء کند که از واقع خبر می‌دهد، در روایات، ملعون نامیده شده (همان، ص۴۰۸). امامان علیهم‌السلام که طبیبان نفوس‌اند، از این علم زیاد مدح نفرموده‌اند تا مردم عوض عبادات و طاعات به این علم اشتغال نیابند و جاهلان گمان نکنند که ستارگان در دگرگون کردن عالم مستقل‌اند؛ به‌خصوص که مسلمین جدیدالاسلام بودند و احتمال می‌رفت که مشرک گردند. اما شکی نیست که این علم بر ایمان و اعتقاد شخص موحد می‌افزاید و افق اندیشه‌اش در قدرت خدا فراخ‌تر می‌گردد (همان، ص۴۰۱). علماء دیدگاه‌های مختلفی درباره تحصیل علم نجوم دارند که این اختلاف دیدگاه‌ها به‌علت اختلاف قریحه‌ها و اختلاف روایات است. اختلاف روایات هم به‌حسب مصالح بندگان و شهرها است (همان، ص۴۰۱ تا ۴۰۵). بزرگان بیان فرموده‌اند که مانعی ندارد کسی علم نجوم را برای عبرت فراگیرد و برای آشنایی با ابعاد اجرام آسمانی باشد تا به این وسیله با عظمت الهی آشناتر شود و اوضاع کواکب را که اسباب تقدیرند بشناسد. نجوم هم‌چون گیاهان دارویی است. خدا «نافع» و «ضار» است اما به‌وسیله گیاهان و دواها. اگر نخواهد، این وسیله‌ها اثر نمی‌کند. علم طب نیز هم‌چون علم نجوم از «ظنون» است. اگرچه حقایق این علوم و امثال این علوم را خلق درک نمی‌کنند، اما همین مقدار هم که در‌دسترس قرار گرفته، برای اظهار قدرت و حکمت حق متعال است (همان، ص۴۱۰). ⏳ادامه دارد... ————————— ¹ رشته‌ای از مباحث مربوط به نجوم، احکام نجومی است. به‌منظور آسان شدن، از این رشته به «تنجیم» تعبیر می‌آورده‌اند و در‌مقابل از کلمه «نجوم» یا «هیئت» استفاده می‌کرده‌اند. تنجیم ارتباط وضع کواکب با حوادث زمین از‌قبیل جنگ، صلح، سعد، نحس، مرگ، تولد، باران، آفتاب و مانند آن را شرح می‌داد و نجوم درباره حرکات و موضع ستارگان و احکام آن از‌نظر خسوف و کسوف بحث می‌کرد (تاریخ تمدن اسلامی، ج۳، ص۶۱۰). @AghayedNet