🔺توصیفات تحفة الالباء فی تذکرة الاولیاء و الشرفاء درباره عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه.
نویسنده زینالعابدین علی بن حسین صفوی گنجوی است. دراین کتاب سرگذشت معاصران مؤلف، نزدیک به ۳۵۰ نفر از هر گروهی در آن آمده و نکتههای متعدد تاریخی و جغرافیایی دارد.
@AghayedNet
🔺در پایان نسخهای خطی، اشعاری منتسب به مرحوم امانالله خان، والی کردستان، از دوستداران بزرگان دین و عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی اعلی الله مقامهم آمده که شبیه وصیت است، با این مضمون: مرا در ورودی منزل سید مرحوم اعلی الله مقامه دفن کنید:
خواهید پساز مرگ گرَم بنْوازید
در درگه باب علم، دفنم سازید
بسپاریدم آنجا که در (فی) «أماناللّه»م
سگ را به نمکزارِ خدا اندازید
استاد معظم ما حفظهالله میفرمودند:
در اینکه امانالله خان از ارادتمندان مشایخ عظام اعلی الله مقامهم بوده شکی نیست؛ بهطوری که شنیدهام وصیت کرده بوده که او را در درگاه درب ورودی منزل سید بزرگوار در کربلای معلا دفن کنند و من پیشاز تخریب و تعمیر منزل آن بزرگوار، قبر آن مرحوم را در درگاه درب آن منزل زیارت کردهام.
@AghayedNet
🔺️کتاب تازهمنتشرشده
مدرسة الشيخ الأوحد احمد بن زینالدین الاحسائی الدینیة
فی حیّ الرفعة بمدينة الهفوف
🔸درباره سرگذشت مدرسهای با نام «مدرسه دینیِ شیخ احمد احسائی» اعلی الله مقامه در شهر هفوف.
@AghayedNet
19.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🔺ملاصدرا در بخشیاز دیدگاههای خود درباره حکماء یونان سخن گفته و میگوید حکمت ایشان از مشکات نبوت اخذ شده است.
شیخ مرحوم اعلی الله مقامه توضیح میفرمایند که آری، کلام حکماء مقتبس از مشکات نبوت است؛ اما از سه وَجه در کلام آنها تغییر رخ داد... .
@AghayedNet
✔️از فتنهاش سیاه بود صبح روشنم
🔻تأملی بر افسونگریهای باب ملعون در اوایل امرش
بخش نخست
مدتی پیش که بر روی آثار مرحوم ملا عبدالوهاب قزوینی کار میکردم، به نسخهای خطی در کتابخانه امام صادق علیهالسلام قزوین برخوردم. این نسخه با شماره ۳۰۹ در کتابخانه مذکور نگهداری میشود: مجموعهای خطی و مشتمل بر ۱۰ رساله، ازجمله رساله مرحوم قزوینی که با نام رسالة فی بیان مراد الاحسائی معرفی شده و رسالهای از شیخ مرحوم اعلی الله مقامه و ۶ رساله از سید مرحوم اعلی الله مقامه (فهرست نسخههای خطی کتابخانه امام صادق (ع) قزوین، ج۱، ص۳۸۹ تا ۳۹۲).
اما در این میان، رسالهای در این مجموعه خطی است که فهرستنگارِ کتابخانه چنین معرفیاش کرده است: «۳- الاسئلة و الاجوبة (۲ برگ) از: عبدالجلیل». کنجکاو شدم که این رساله از کیست. با توجه به اینکه رسالۀ قبلی و بعدی از عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی اعلی الله مقامه است، به اصل نسخه مراجعه کردم. بهمحض مطالعه، یافتم این رساله از باب ملعون است و دربرابر پرسشی که از او شده پاسخی نوشته است! این رساله درمیان رسائل بزرگان دین نسخهبرداری شده، آنهم در مجموعهای خطی و قدیمی، مربوط به زمان بزرگان دین اعلی الله مقامهم.
بخشیاز سؤال و جواب آن رساله چنین است:
«سؤال: سیدنا و مولانا [...] النسبة بین سیدنا المرحوم نوّر الله ضریحه و شیخنا اعلی الله مقامه و کذا النسبة بین الذکر القائم بالامر بعدهما و بینهما ایّ نسبة هی؟ بیّنوا جعلنی فداءکم و انار برهانکم.
الجواب: بسم الله البدیع الذی لا اله الا هو العزیز الحکیم و لقد ورد الیوم الیّ کتاب من عبدالله عبدالجلیل فاعلم [...] و اما النسبة بین البابین اعلی الله مقامهما فاتقن ثم خف عن الله الذی لا اله الّا هو [...] و اما السؤال من النسبة بینی و بینهما فما صغر جثتک و کبر مسئلتک! لایعلم ذلک الّا الله ربی و رب العالمین جمیعاً و هو العلی فی السماوات و الارض و هو فی ام الکتاب محکم الکتاب محموداً [...].»
نکته اینکه نگارش این رساله و تنظیم آن میان رسائل بزرگان دین بسیار غریب است و این نشاندهنده افسونگری ملعون باب است که چگونه در ابتدا امر را مشتبِه کرده بود.
ادامه دارد...
@AghayedNet
✔️از فتنهاش سیاه بود صبح روشنم
🔻تأملی بر افسونگریهای باب ملعون در اوایل امرش
بخش دوم و پایانی
نمونهای دیگر: یکی از کتابهایی که دانشگاه تهران و انجمن آثار و مفاخر فرهنگی، در سال ۱۳۸۷ شمسی، (از سلسله انتشارات همایش بینالمللی قرطبه و اصفهان دو مکتب فلسفه اسلامی در شرق و غرب در سال ۱۳۸۱ شمسی)، آن را بهچاپ رساند، کتاب الرسائل الفقهیة فی الغناء بود. جالب است که اشاره کنیم این کتاب بهتازگی با همین ریخت تجدید چاپ شده است.
دهمین رساله چنین عنوانی دارد: «رساله غنا، سید کاظم بن قاسم حسینی گیلانی رشتی حائری».
درمیان آثار سید مرحوم اعلی الله مقامه چنین رسالهای گزارش نشده و با مراجعه به مجموعه جواهر الحکم نیز مییابیم این بزرگوار چنین رسالهای نداشتهاند. اما در الرسائل الفقهیة فی الغناء، با توجه به نسخه کتابخانه ملک و نسخه کتابخانه ملی، این رساله نگاشتهٔ سید مرحوم معرفی شده است (الرسائل الفقهیة فی الغناء، ص۴۸۳ و ۴۸۴).
با مراجعهای سطحی به متن رساله، مییابیم این رساله از باب ملعون است، بهویژه که در موضعی میگوید: «چنانچه در رساله تفسیر هاء و رسائل دیگر، استدلال ابطال قول بعضیاز ایشان شده» (الرسائل الفقهیة فی الغناء، ص۴۹۱). قرینه قویتر اینکه عین همین رساله در مجموعه آثار مبارکه حضرت نقطه اولی، ش۱۴، که با اجازه محفل بهائیان تنظیم شده و مشتمل بر مکتوبات باب ملعون است، با عنوان «جواب سؤال غنا» منعکس شده است.
شایان ذکر است که در کتاب الرسائل الفقهیة فی الغناء، پیشاز شروع رساله، متنی مفصل به زبان عربی نقل شده که چنین آغاز میشود: «الحمد لله الذی تقدس بقدس قیومیته عن نعت الجوهریات [...]» (الرسائل الفقهیة فی الغناء، ص۴۸۶). این متنی مستقل از رساله غنا است و باز هم از باب ملعون است؛ اما چون پژوهشگرانِ کتاب اصل رساله غنا را درست ارزیابی نکردهاند، گمان کردهاند این متن عربی دیباچهٔ این رساله است و هردو (متن عربی و رسالهٔ فارسیِ غناء) را درحکم یک رساله فرض کردهاند، آنهم نه از باب ملعون که از سید مرحوم اعلی الله مقامه ثبت نمودهاند! هرچند آنچه سبب خطای محققان شده، نسخه کتابخانه ملک بوده که به نام سید مرحوم اعلی الله مقامه ثبت کردهاند و امید است که بر این یادداشت مطلع شوند و اصلاحیهای منتشر کنند.
این هم نمونهای از تأثیر حیلهگری علیمحمد باب و مشتبه نمودن امر است.
نویسنده معاصر، جویا جهانبخش، چنین تعبیر آورده است: «[...] البته آنهم در زمانی که باب هنوز مدعی دین جدیدی نشده بود و خود را فردی مسلمان و شیعی و نماینده امام زمان علیهالسلام معرفی میکرد و کسانی چون ملا محمدتقیِ هروی به احتمالِ اینکه شاید در این مدعا صادق باشد، بهطرف او جلب شده بودند. طولی نکشید که رسوایی احوال باب بر همگان هویدا گردید و مدّعیات پوچ جدیدی که درمیان آورد جای شکی در بطلان مرام و مُعتقَد وی باقی نگذاشت» (تمهیدِ طابعِ رسالهای در احوال و افعال «باب» ضلالتمآب و تابعین او از ملا محمدتقی هروی اصفهانی، به اهتمام جویا جهانبخش، چاپشده در جشننامه استاد سید احمد حسینی اشکوری، ص۳۹۳).
هرچند به بیان استاد معظم ما حفظهالله، ازباب عبرت و نَه ملامت، تعجب است از کسانی که در ابتدای امر مفتون این شخص شدند و آنها هم معفو نیستند.
درهرصورت، این دو مثال مشتی نمونه خروار از شدت جریانات و پیچیدگی برنامههای باب ملعون در مفتون ساختن علماء است، چه علماء شیخی و چه سایر علماء شیعه؛ که در محل خود ثابت شده اکثر گروندگان به او علماء غیرشیخی بودهاند.
بهقول رهی معیری در معنای منفی آن، خطاب به باب ملعون باید گفت:
از فتنهات سیاه بود صبح روشنم
ای تیرهشب که فتنه بر آن ماه روشنی
الا لعنة الله علی القوم الظالمین.
سید محمدصادق موسوی
جمادیالاولی ۱۴۴۶
@AghayedNet
🔺️کتاب تازهمنتشرشده
الرسائل الفقهیة فی الغناء
دراین کتاب رسالهای بهنام عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی اعلی الله مقامه منتشر شده که خطای محققان کتاب و فهرستنویسان نسخ خطی است.
تفصیل ماجرا اینجا.
@AghayedNet