✔️🔻نسیم احساء از قطیف با دیدن او احساس کردم که به‌سختی اعتماد می‌کند. اما چند دقیقه‌ای که گذشت، متوجه شدم اگر اطمینان کند، مهربانانه با همهٔ حواسِ خود دل می‌دهد. و وقتی‌ مخاطب خود را هم‌رشتهٔ خود بیابد و هم‌نوا و هم‌درد ببیند، با تمام وجود، آنچه را تجربه کرده بیان می‌کند. سخن را با نام جدّ اعلای او آغاز کردم. به او گفتم: جدّ شما شاگرد مستقیم بزرگان دین اعلی الله مقامهم بوده و از خوان علم آن بزرگواران توشه برداشته و در کتاب‌های خود منعکس کرده است. به او گفتم: خواستم شما را زیارت کنم؛ چراکه خون «شیخ محمد آل عبدالجبار» در وجود شما جاری است. با شنیدن نام جدش، رخساره‌اش گشوده شد و با احترام و تجلیل از او یاد کرد. شیخ محمد آل عبدالجبار از علماء و فقهاء‌ بارز شیعه بود. شخصیتی بود که علماء نجف اشرف راضی شدند که وی میان ایشان و مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی اعلی الله درجته حَکَم باشد و سید رشتی نیز رضایت داشتند. هرچند شرایط برگزاری مناظره هیچ‌گاه مهیا نشد؛ اما او حسب وظیفه انسانی و شرعی خود، کتابی با عنوان خلاف علماء النجف نوشت و از سید و شیخ اعلی الله مقامهما دفاع جانانه‌ای کرد. سید مرحوم در برخی تصنیفات خود از او یاد کرده است. در موضعی می‌فرماید: «الشیخ العالم الممجد المسدد المؤید، مولانا الشیخ محمد آل عبدالجبار، کان عالماً فاضلاً فقیهاً مجتهداً حکیماً متتبعاً متدیناً متواضعاً منصفاً [...]» (جواهر الحکم، ج۷، «دلیل المتحیرین»، ص۲۸۸). از کتابخانه جدش سؤال کردم. اشاره کرد که متأسفانه این کتابخانه به سرقت رفته. از بعضی تلاش‌های معاصران برای شناسایی و جمع این میراث گسیخته سخن گفتیم. اظهار خوشحالی می‌کرد. اما دل پرخونی داشت. مخطوطات چندانی از جدّ خود نداشت. چند کتاب تازه‌منتشرشده از آثار ایشان را فی‌المجلس تقدیم کردم، تشکر فراوان کرد. پرسیدم: آیا خود شما برای حفظ میراث اجدادی تلاش کرده‌اید؟ روشن شد تمرکز او بر حفظ کتاب‌ها نیست. در زمینه دیگری فعال است: ایشان روی اَملاک و وقفیات خاندان آل عبدالجبار کار می‌کند و ظلم‌هایی را که بر زمین‌های وقفی شده پیگیری می‌کند تا احقاق حق نماید. در قطیف دراین زمینه انگشت‌نما شده و با بسیاری از قضات و علماء هم درگیری دارد. خاندان پشت او را نمی‌گیرند (بنابر تعبیر او، به‌علت کم‌فرهنگی و بی‌سوادی و بی‌خبری) و او به‌تنهایی تحریف‌هایی را که در اسناد وقفی رخ داده شناسایی کرده و پیگیری می‌کند. یکی‌دو نمونه را به تفصیل توضیح داد؛ غریب بود... . در دفاع از میراث خاندانش تعصب داشت. هنگام سخن، حزن دل و تصلب، هم‌زمان، در چهره‌اش هویدا بود. او که به‌مثابه امت واحده بود، درکنار این تلاش، برای اهل‌البیت علیهم‌السلام هم مدیحه‌سرایی می‌کرد. شاید در مجالی دیگر باید از اشعار او گفت و نوشت. در مجالس غم و شادیِ این بزرگواران حضور می‌یافت و در وقت نمازها اذان می‌گفت یا دعاء قرائت می‌کرد. اگرچه ساکن قطیف بود، اما هم‌کلامی با او نسیم‌های احساء را درپی داشت؛ چراکه عربیت او لهجه آن نواحی را داشت و ازطرفی هم آشنا با بزرگان دین اعلی الله مقامهم بود و شاخصه مهمش این بود: هم‌خونی با جناب شیخ محمد آل عبدالجبار. دهم ماه صفر ۱۴۴۶ بود که او را دیدم. اما اولین دیدار ما آخرین دیدار شد. چند روزی است که عبدالعزیز آل عبدالجبار از دنیا رحلت کرده است، عبدالعزيز بن سعيد بن محمدعلی بن ضيف بن مهدی بن محمد آل عبدالجبار. او آخرین فردی است که از خاندان شیخ محمد آل عبدالجبار می‌شناسم و توفیق دیدارش دست داد. خداوند خاندان‌های علمیِ مکتبی را محافظت کند و نسلِ علمیِ مکتبیِ ایشان را زیاد نماید. رَحِمَ اللهُ الماضینَ مِنهم وَ اَطال بَقاءَ الغابِرین. سید محمدصادق موسوی جمادی‌الآخره ۱۴۴۶ @AghayedNet

@AghayedNet

🔺فضائل بیت المقدس و فیلمی قدیمی از قدس، آوریل 1897 م @AghayedNet

▪️۲۷ جمادی الثانیة، سال‌روز وفات مرحوم میرزا حسین نوری رضوان الله علیه @AghayedNet

🔺فایل صوتی نشست 🔸با موضوع: رویکرد مرحوم نوری رضوان‌ الله‌ علیه به اندیشه شیخ احسائی اعلی‌ الله‌ مقامه @AghayedNet

🔺مکتوبات و بیانات سیاسی و اجتماعی علمای شیعه دورهٔ قاجار در جلد اول، بخش‌هایی از خاتمهٔ ناصریهٔ عالم ربانی مرحوم آقای کرمانی اعلی الله مقامه نقل شده است. در جلد دوم، مکتوبی از مرحوم میرزا حسین نوری رضوان الله تعالی علیه منتشر گردیده است. @AghayedNet

#پرسش_و_پاسخ @AghayedNet