🔺کتاب تازه‌منتشرشده ترجمه رساله مناسک الحج و العمرة اثر شهید ثانی ره منتخب عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی‌الله‌مقامه @AghayedNet

@AghayedNet

🔶 رکن دین بودن «تولی و تبری» در سراسر قرآن آمده و سابقه‌ای به قدمت دین راستین الهی دارد. در کلمات انبیاء و اولیاء، به جایگاه آن تصریح شده‌ و در فرمایشات معصومین علیهم‌السلام، به‌طور مکرر دیده می‌شود. علماء شیعه، هم‌چون مرحوم شیخ مفید رحمه‌الله، در آثار خود، آن را درکنار دیگر اصول دین ذکر کرده‌اند و بزرگان دین اعلی الله مقامهم تفاصیل آن را بیان کرده‌اند. این مهم، هرازگاهی، در تریبون‌های عمومی مطرح می‌شود که خوب است؛ اما در این تریبون‌ها، متأسفانه صبغه سیاسی بر روح اصیل آن فائق آمده و از تأثیرگذاری آن می‌کاهد. امید که گزاره‌های دینی بدون سوگیری‌های جناحی بازخوانی شود. @AghayedNet

🔺این جایگاه در کربلای معلی به مقام زعفر جنی شهرت دارد. حکایت حضور زعفر در کربلا، در مقاتل رسیده. در کربلا دیده می‌شود که هرازگاهی زائران پاکستانی یا هندی به‌طور گروهی می‌آیند و مدتی در این جایگاه توقف می‌کنند و مُرشد آن‌ها (روحانی کاروان) درباره زعفر و بعضی مصائب کربلا سخن می‌گوید. اما طبق قرائنی، این جایگاه در دوره عثمانی به طاق زعفرانی شهرت داشته و به سید ابراهیم زعفرانی، از شخصیت‌های کربلایی، نسبت دارد. نام وی در قضیه حمله نجیب‌پاشا به کربلا پُربسامد است و درباره مراودات وی با عالم ربانی مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی اعلی الله مقامه در دوران حمله نجیب‌پاشا، گزارشاتی تاریخی دردست است. @AghayedNet

🔺گزارشی انتقادی از کتاب ملا آقا دربندی و مقتل‌نگاری 🔸شایان ذکر است که این نقد، هم‌زمان با چاپ کتاب مذکور نگاشته و منتشر شد. پس‌از مدتی که فایل دیجیتالی کتاب در فضای مجازی قرار گرفت، تغییرات و تصحیحاتی در متن کتاب اعمال شده بود که در پاورقیِ این نقد اشاره کرده‌ایم. @AghayedNet

✔️🔻توصیه‌هایی برای ذاکران و مداحان اهل‌بیت علیهم‌السلام 🔸بخش اول ذاکرین محترم مکتبی بحمدالله با موقعیت خود آشنا هستند و تأکیدات مکرر اساتید و دلسوزان و پیشکسوتان عرصه مداحی را شنیده‌اند. از‌این‌رو تذکر به ایشان، مثل سخن گفتن با ماهیان است درباره اهمیت دریا و مایه حیات. هرچند همین ماهیان که کاملاً تأثیر دریا را در زندگی و بقاء خود وجدان و احساس کرده‌اند، گاهی چنان دچار غفلت می‌شوند که به‌تعبیر مرحوم آقای کرمانی اعلی الله مقامه، نزد بزرگ خود می‌روند که این آب و مایه حیات که می‌گویند، چیست و کجا است.¹ در عرصه ما هم همین‌طور است. با همه تبحر و آمادگی، اما گاهی باید در‌برابر فرمایشات بزرگان دین اعلی الله مقامهم و استاد معظم حفظه‌الله زانو بزنیم و آن‌ها را مرور کنیم تا بیدار شویم، آب حیات را ببینیم، وجدان ما بیدار شود و آن هدفی را که به فراموشی سپرده‌ایم به‌یاد آوریم. هر لحظه باید برای ما عالم ذر باشد که فرمود: ثبتت المعرفة... و نسوا الموقف و سیذکرونه یوماً مّا. (البرهان، ج۲، ص۶۱۰) هدف از ذکر مناقب چیست؟ هدف از ذکر مصائب چیست؟ آیا اگر فقط یک نفر مستمع من باشد، آن هدف متحقق نشده؟ و‌حال‌آن‌که ممکن است هزار نفر شنونده من باشند، اما آن هدف متحقق نشود و ممکن است یک نفر شنونده من باشد و هدف متحقق گردد. چرا چنین است؟ زیرا ممکن است یک نفر شنونده باشد و منِ ذاکر بدون هیچ غرض نفسانی او را بگریانم. حضرت رضا علیه‌السلام به دعبل فرمود: یا دعبل من بکیٰ و أبکیٰ علیٰ مصابنا و لو واحداً کان أجره علی الله. (بحار الانوار، ج۴۵، ص۲۵۷) نیز می‌شود هزار نفر شنونده باشند، اما منِ ذاکر گرفتار هزار آفت باشم، هم‌چون ریا و سمعه و خدعه و شهوتِ خواندن و کبر و نخوت و خودپرستی و خودستایی و حبّ جاه و کذب‌خوانی و دروغ‌بافی و عوام‌فریبی و... . اینجا است که نعوذبالله در‌میان دست‌وپای این هزارپای گناهان گم گشته‌ام و زیر آن‌ها لِه شده‌ام. برای خلاصی از این هزارپای فساد، ۱. ذاکر باید خصوصیات شخصی خود را اصلاح کند ۲. ذاکر باید روش خواندن خود را اصلاح کند؛ ۳. ذاکر باید محتوای قرائت خود را اصلاح کند. ۱. ذاکر باید خصوصیات شخصی خود را اصلاح کند؛ چه مستمعش یک نفر باشد و چه خواندنش آنلاین در فضای مجازی پخش شود. باید ظاهرالصلاح باشد و آرایش سر و صورتش در شأن ذاکر مکتبی باشد. جایگاه مکتبی خود را مشخص کرده باشد: آیا ارتباط او با مکتب و مجالس حسینیه فقط در گروِ خواندن او است که اگر نخوانَد، در حسینیه حاضر نشود یا در مجالس دیده نشود؟! یک درد بزرگ همین است که ذاکر ارتباط خود را با حسینیه فقط در گرو خواندن خود ببیند. آیا خارج از حسینیه هم ظاهرالصلاح است؟! حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام فرمود: و الدین لَعِق علی السنتهم. معنایی غیر‌از معنای مشهور این است: ذاکرینی که دین لقلقه زبانشان است، يَحوطونَه ما دَرَّتْ معايشُهم؛ یعنی همین‌که به آن‌ها وقت داده شود که بخوانند، از دین می‌گویند و ذاکر مناقب و مصائب ائمه‌اند. فإذا مُحِّصوا بالبلاء قلّ الدّيّانون؛ (بحار الانوار، ج۴۴، ص۳۸۳) اما وقتی در جامعه، در بازار و در رفت‌وآمدها، دچار آزمایش‌های الهی می‌شوند، آن صفاتی که از ائمه برای همه می‌گویند هیچ در آن‌ها دیده نمی‌شود. ۲. ذاکر باید روش خواندن خود را اصلاح کند. روش خواندن یعنی قالب خواندن. باید قالبی باشد که مناسب مجلس امام حسین علیه‌السلام باشد. در روستایی دورافتاده، شیخِ عالمی یک شاگرد داشت. این شاگرد علاوه‌بر شاگردی، کارهای منزل استاد را به‌عهده داشت. در زمستان چوب جمع می‌کرد و قطعه‌های چوب را تهیه می‌کرد که استاد هروقت اراده کند، هیزم آماده باشد. با ظرافت خاصی این قطعه‌ها را مساوی برش می‌زد و جلو خانه استاد می‌چید. به او گفتند: قرار است این‌ها خاکستر شود. گفت: «لایلیق بهذا الباب شیء معوج»؛ آنچه کج و نامیزان است لایق این درگاه نیست. (الشقائق النعمانیة فی علماء الدولة العثمانیة، ص۳۷) ⏳ادامه دارد... ————————————————— ¹مکارم الابرار (فارسی)، ج۱۴، «مثنوی»، ص۳۸۵ و ۳۸۶ _ نوای غمین، دفتر نهم، «تخمیس مثنوی جلد اول»، ص۹۴تا ۹۸. @AghayedNet

✔️🔻توصیه‌هایی برای ذاکران و مداحان اهل‌بیت علیهم‌السلام 🔸بخش دوم آیا می‌شود بدون آموزش، قالب صحیحی ارائه نمود، آن‌هم برای این مجلس و صاحب این مجلس؟! چرا ذاکرین محترم در جلسات آموزشی که قرار داده شده، شرکت نمی‌کنند؟! یا اگر شرکت می‌کنند، کج‌دار و مریز است؟! یا اگر به‌طور مرتب شرکت می‌کنند، تمرکز ایشان بر مباحث آموزشی و مکتبی نیست و سخن از موضوعات دیگر است؟! متأسفانه معمولاً شنیده می‌شود که ذاکرین هیچ‌یک دیگری را قبول ندارند. این جمله نباید در‌بین ما جا داشته باشد. شاید ذاکری بگوید: درباره فقهاء هم فرموده‌اند که به حسد عذاب می‌شوند (بحار الانوار، ج۲، ص۱۰۸)، ذاکرین که جای خود! پاسخ می‌دهیم: نباید سربلند از این امتحان بیرون آمد؟! همه علماء باید مردود شوند یا علماء حق از این امتحان سربلند بیرون می‌آیند؟! اگر کار شیطان این است که هیچ ذاکری ذاکری را قبول نداشته باشد، پس کو سربلندهای این امتحان؟ اگر اینجا نباشند، کجا باشند؟! ۳. ذاکر باید محتوای قرائت خود را اصلاح کند. دروغ عامدانه بر خدا و رسول روزه را باطل می‌کند. ذاکری که وقت می‌گذارد و محتوایی را می‌نویسد، باید آنچه از طرق مأثوره و از راه علماء ابرار و بزرگان دین به او رسیده بنویسد و بخواند. اگر به‌تنهایی توانست، بسیار خوب. وگرنه از برادران ایمانی در بخش فرهنگی مجمع ذاکرین کمک بگیرد. مرحوم نوری در کتاب لؤلؤ و مرجان که کتابی برای منبری‌ها و روضه‌خوان‌ها است، مرقوم فرموده است: «پس مخفی نمانـد که کـذب بر خداونـد و رسول و ائمه طاهرین علیهم‌السلام از معاصـی کبیره و گناهان عظیمه است در‌نزد تمام مسـلمین؛ و شمرده می‌شود از ضروریات دین. بلکه ابن‌حجر عسقلانی در کتاب زواجر نقل کرده از جماعتی که آن موجب کفر است. و اما دروغ بر غیر ایشان و دروغی که ربطی به کسـی ندارد، پس شـبهه نیست در بودن آن از معاصـی؛ بلکه بعضی علماء آن را نیز از ضروریات شمرده.» (لؤلؤ و مرجان، ص۱۰۹) بحمدالله زمینه مناسب برای تهیه متن صحیح فراهم شده است. با حضور در جلسات هفتگی ذاکرین محترم و با ارتباط دائمی با معلمین و متعلمین، می‌توان به این مهم دست یافت. آفتی که هست این است که گاهی شخص گمان می‌کند مطلبی صحیح است؛ و‌حال‌آن‌که صحیح نیست. و چون از جهات مختلف باخبر نیست، همان را به‌عنوان متن قرار می‌دهد و می‌خواند. اگر ابتدا متن خود را به بعضی معلمین و متعلمین نشان دهد و سپس قرائت کند، از این آفت مصون و محفوظ خواهد ماند. شخصی که نیم‌ساعت یا سه‌ربع فرصت دارد، می‌تواند مطالب را گسترش و شرح دهد. اما با توجه به وقت کمی که هر جلسه روضه‌خوانی و منقبت‌خوانی دارد، ذاکر باید مطلب را به سَخته‌ترین و پُخته‌ترین شکل ارائه نماید. از همه ذاکرین محترم انتظار می‌رود «مکتبی» عمل کنند. علم مکتبی تحصیل کنند و متن خود را طبق این علم تنظیم نمایند. حتی‌المقدور، در مجالس شب‌ها شرکت کنند. منابر و دروس را استماع کنند. در ظاهر و باطن، شأن ذاکر بودن را حفظ بفرمایند و از نکات اجرایی مانند توجه به وزن، زمان‌بندی مناسب و... غفلت نورزند. در پایان، از همه ذاکرین محترم که در زمینه رشد و تعالی مکتب دغدغه‌مند هستند تشکر می‌کنیم و از ذاکرینی که از دنیا رفته‌اند یاد می‌کنیم و مطمئنیم چشم ایشان به الطاف حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام روشن است. هم‌چنین قدردان وجود پیشکسوتان این عرصه هستیم؛ هرچند می‌دانیم اجر اصلی ایشان با حضرت سیدالشهداء صلوات الله علیه است. و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین @AghayedNet