🔺مقاله «معماری حمام در متون طب کهن و مقدمه رساله دلاکیه» منتشرشده در بهار ۱۳۸۸، در شماره ۱۵ مجله گلستان هنر @AghayedNet

✔️🔻 خیانت اندر خیانت بهائیت طایفه‌ای است که خیانتش را به متون اسلامی و شیعی نشان داده و اقدامات مجرمانه و تحریف‌های گسترده‌ای مرتکب شده است، به گونه‌ای که متأسفانه گاهی خیانت‌های جزئی‌ترش گفته نمی‌شود و به فراموشی سپرده می‌شود. از‌جملۀ این خیانت‌های ریز اما مهم، تحریف تاریخ و نسبت دادن مسائلی به عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی و مرحوم سید محمدکاظم رشتی اعلى الله مقامهما است؛ در‌حالی‌که این بزرگان از این نسبت‌ها منزه‌اند. برای نمونه، بهائی‌ها ادعا کرده‌اند که مرحوم حاج سید محمدکاظم رشتی درباره باب ملعون دغدغه‌هایی داشته است! این نسبت ناروا در قاموس ایقان، ج۴، ص۱۶۴۹ و منابعی مشابه آن آمده است. علاوه‌بر این، خیانت‌هایی در تأویل متون شیخیه نیز دیده می‌شود. یعنی تفاسیری ارائه شده که با مقصود اصلی نویسندگان همخوانی ندارد و مصداق «تفسیر بما لایرضیٰ صاحبه» است. نوع دیگری از خیانت آن است که روایاتی به کتب شیخیه نسبت داده می‌شود که اساساً در آن کتب وجود ندارد. برای مثال، هنگامی که بهاءالله در کتاب ایقان، روایت «اذا قام القائم قامت القیامة» را می‌آورد، اشراق خاوری در کتاب قاموس ایقان، این روایت را به شرح العرشیۀ شیخ مرحوم نسبت می‌دهد؛ حال‌آن‌که این روایت در آن کتاب نیست. نکتۀ غریب این است که خاوری این عبارت را دربین جملاتی گنجانده که از شرح العرشیه نقل کرده است و این‌طور وانمود کرده که عبارات شرح العرشیه عیناً چنین است! خاوری تلاش کرده است به‌طور مکرر به کتب بزرگان دین و سایر علمای شیعه ارجاع دهد تا گفتار خود را محکم جلوه دهد و خوانندگان را به‌سوی خود جذب کند. اما این خطاهای آشکار در نقل نشان می‌دهد که به نقل‌قول‌های او نمی‌توان اعتماد کرد و هم‌چنین از اهداف سوء او پرده برمی‌دارد. در این یادداشت، فقط درباره صحت انتساب روایت «اذا قام القائم...» به شرح العرشیه سخن گفته‌ایم و وارد بحث درباره معنای روایت نشده‌ایم. این تحقیق برای نخستین بار در مقاله‌ای با عنوان «عدم امانت اشراق خاوری در نقل‌قول» آمده که در مجله بهائی‌شناسی، تابستان ۱۳۹۹، شماره ۱۴، صفحه ۲۲۰ تا ۲۲۷ منتشر شده و این مسئله را به‌تفصیل بررسی کرده است. این خیانت‌ها نمونه‌ای از تحریف‌های سازمان‌یافتۀ تاریخی است که نیازمند بازخوانی دقیق و افشای علمی می‌باشد. @AghayedNet

🔺 مقاله‌ای با عنوان «عدم امانت اشراق خاوری در نقل‌قول» منتشرشده در مجله بهائی‌شناسی، تابستان ۱۳۹۹، شماره ۱۴، صفحه ۲۲۰ تا ۲۲۷ @AghayedNet

🔺رسمیت دادن به عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبایی اعلی الله مقامه، اما در مقام ردیه‌گویی! کسانی که خود را «محقق» و «پژوهشگر» می‌پندارند، معلوم نیست که چه زمانی متنبه می‌شوند و از اساتید فن خواهند آموخت! وقتی تحقیق و تصریح امثال علامه طباطبائی دردست است که شیخیه جزو شیعه اثناعشری هستند، این کلیپ‌ها آبروی سازندگان را می‌برد. در این کلیپ که در فضای زرد رسانه‌های مجازی منتشر شده، همان منفی‌بافی‌های گذشته تکرار شده و اغلاط گفتاری تصحیح نشده است. ازجهتی، توجه به جایگاه مرحوم آقای شریف طباطبایی جالب‌توجه است: این‌که بعداز نام مرحوم آقای کرمانی، از آقای شریف طباطبایی اعلی الله مقامهما یاد شده. و ازجهتی، گزارشِ نادرست سبب تأسف است. (بخشی‌از کلیپ تهیه‌شده توسط مؤسسه ادیان و فرق عصر) @AghayedNet

🔺چهار دسته تفکر در برخورد با روایات و خُطَب فضائل معصومین علیهم‌السلام @AghayedNet

#پرسش_و_پاسخ 🔸آیا درحال احرام، زانوبندِ دوخته‌شده برای شخص بیمار جایز است؟ پاسخ: 🔹اگر چاره‌ای ندارد، جایز است. #پرسش_و_پاسخ 🔸مرحوم آقای شریف طباطبائی اعلی‌ الله‌ مقامه در کفایه می‌فرمایند که زن‌ها درحال احرام پارچه بر ساعد خود برروی آستین خود نیندازند. آیا مراد از این پارچه چیزی شبیه آستینک است؟ پاسخ: 🔹در این زمان‌ها مرسوم نیست و شامل آستینک نمی‌شود. #پرسش_و_پاسخ 🔸دوخته بودنِ کمربندِ احرامِ مردان چه حکمی دارد؟ پاسخ: 🔹ظاهراً اشکالی ندارد. @AghayedNet

🔺رسالة فی مخازی أقوال بعض الفِرَق و مقابیح أفعالهم رساله‌ای از عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه به زبان عربی در نقل و نقد عقاید باطله بعضی فرقه‌های صوفیه #کتاب @AghayedNet

🌷اللهم صل علی علیّ بن موسی الرضا... @AghayedNet

✔️🔻امتیازات زیارت حضرت رضا علیه‌السلام ١. مطابق تحقیق عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه اصل در ثواب و اجرِ زیارت معصومین علیهم‌السلام یکسان‌بودن ثواب زیارت است: الاصل التساوی؛ کل ما جری لأولهم یجری لآخرهم. اما اسباب خارجه (خارج از زیارت) در زیادتی اجر و ثواب زیارت تأثیر دارد. ٢. درباره زیارت حضرت رضا علیه‌السلام ثواب‌هایی رسیده و طبق روایاتی، زیارت ایشان از سایر ائمه افضل است. حضرت کاظم علیه‌السلام فرمودند: و اقربهم حبوة زوار قبر ولدی علی صلی الله علیه. این ثواب‌ها و این افضلیت، به علت همان اسباب خارجه است. مثل علتِ غربت و دوریِ مشهد (محل شهادت) ایشان و اینکه خواص شیعه آن حضرت را زیارت می‌کنند. ٣. حضرت رضا علیه‌السلام را کسانی زیارت می‌کنند که از سرزنش و طعنه دشمنان ابائی ندارند. چنین کسانی «خواص» هستند؛ اگرچه جاهل باشند. مراد از «خواص» در اینجا غیر از معنای مصطلح آن است. معنای اصطلاحی «خواص» عارفون و اهل بصیرت عالیه هستند. اما در این موضع، منظور قائلین به امامت حضرت رضا علیه‌السلام و سائر ائمه علیهم‌السلام تا حضرت مهدی عجل الله فرجه هستند حتی اگر از نظر علمی در سطح پایین باشند و جاهل قلمداد شوند. ۴. یکی دیگر از علت‌های افضلیت زیارت حضرت، دوری راه و تحمل مشقت راه است برای آنانی که به زیارت ایشان می روند. «خواص» سختی سفر را بر خود هموار کرده و به زیارت ایشان مشرف می‌شوند. ۵. آنچه ذکر شد، دو علت بود در فضیلت و امتیاز زیارت حضرت رضا علیه‌السلام «به اعتبار زائر». اینک به وجه امتیاز زیارت حضرت رضا علیه‌السلام «به اعتبار مَزور» اشاره می‌شود. ۶. حضرت رضا علیه‌السلام دور از مَسقط رأس و زادگاه خود دفن شده‌اند و در غربت و دور از اهل و نزدیکان. این شرایط سبب به فراموشی سپرده شدن است و خاموش‌شدن نور. اگر ثواب زیارت ایشان با سایر ائمه یکی بود، در واقع زیارت ایشان و ثواب آن نسبت به سایر ائمه ناقصه بود؛ زیرا در مسیر زیارت ایشان مشقت‌ها تحمل می‌شد. البته اصل زیارت ائمه، در ثواب یکسان است (الاصل التساوی) ولی زیارت حضرت رضا علیه‌السلام مزایایی دارد که در زیارت دیگر از معصومین علیهم‌السلام نیست که به علل آن اشاره شد (دو علت به اعتبار زائر و یک علت به اعتبار مَزور.) به‌ویژه وجه و علت اخیر که غریب و وحید و بعید بودن ایشان علیه‌السلام است که سبب فراموش شدن و نعوذبالله مساوی با دیگر مردم شدن است. زیرا دیگران (مردم) در شرایط دوری و غربت و وحدت فراموش می‌شوند. ٧. ازاین‌رو حکمت الهی بر این جاری شد که نور این بزرگوار تمام باشد و یادش فراگیر گردد و شأنش آشکار شود. پس این سفارش و تشویق فراوان بر زیارت حضرت رضا علیه‌السلام صادر شد که جبرِ کسری باشد بر آنچه بر این بزرگوار وارد آمده است. ٨. اگر گفته شود اینکه خواص، حضرت رضا علیه‌السلام را زیارت می‌کنند ممکن است که غیر خواص هم ایشان را زیارت کنند. یا اگر گفته شود اینکه مضجع شریف حضرت دور است و مسافت زیاد و مشقت راه هم هست، این مسائل نسبت به بعضی از شیعه است و برای بعضی مشقتی نیست؛ چراکه در مشهد مقدس یا حومه آن ساکن هستند. اینها برای زیارت عتبات دیگر باید مشقت بکشند و به زیارت بروند... ٩. پاسخ می‌دهیم خطابات شرعیه عامه (عمومی) و لوازم آنها، همه مطابق امورِ غالبه و ابتدائیه است. در اشکال اول می‌گوییم غالب زوار حضرت رضا علیه‌السلام «خواص» هستند به خلاف زائران دیگر معصومین علیهم‌السلام و در اشکال دوم می‌گوییم این خطاب در ابتداء که صادر شد، درباره کسانی گفته شد که به اعتاب دیگر معصومین علیهم‌السلام نزدیک هستند و به عتبه حضرت رضا دورند. آن هنگام که این روایت صادر شد، کسانی که نزدیک به مضجع حضرت رضا علیه‌السلام بودند، اندک بودند. و الان که زیاد هستند، سبب انقلاب و دگرگونیِ حکم نمی‌شود؛ چراکه خطاب شرعی عام است و مطابق امور ابتدائیه بیان شده و تغییر نکرده است. @AghayedNet

✔️🔻سندی تاریخی از ویرایش و تصحیح متون در دوره قاجار (تنظیمِ غلط‌نامۀ تفصیلیِ چاپِ تبریزِ ارشاد العوام به‌دستور مصنف کتاب اعلی الله مقامه) 🔸بخش یکم اولین کتاب چاپ سنگی منتشرشده در ایران قرآنی است که به سال ۱۲۴۹ ق، در تبریز، چاپ شده است (تاریخ چاپ سنگی اصفهان، ص۷۳). پس‌از آن، کتاب‌های متعددی چاپ سنگی شد. بنابر تحلیل مجید غلامی جلیسه در کتاب چاپ‌نوشت: کوته‌نوشت‌هایی در‌باب کتاب، در ابتدای‌ ورود صنعت چاپ به ایران به سال ۱۲۳۳ ق، عمده تمرکز چاپچیان بر‌روی انتشار متن بود و آن‌چنان که باید، به وثاقت متن توجهی نمی‌کردند. بدین معنا که آشنایی با این صنعت و چگونگی به‌کارگیری آن و هم‌‌چنین تکثیر متن، از اوّلیاتی بوده که موردتوجه چاپخانه‌داران بوده است و مدتی زمان برد تا اهالی نشر متوجه شوند که در پروسه انتشار یک اثر، امکان ورود خطاهایی، چه از‌جانب مؤلف و چه از‌‌جانب کاتب و حتی خطاهایی مطبعی در‌حین چاپ اثر، وجود دارد. درست ده سال پس‌از انتشار اولین کتاب به شیوه چاپ سنگی، حسن بن محمدصادق یزدی چاپچی کتاب اصول عقاید حقه، نگاشتهٔ عالم ربانی، مرحوم حاج سید محمدکاظم بن محمدقاسم رشتی اعلی الله مقامه را چاپ می‌کند و با وجود آن‌که به‌گفتهٔ خود، در چاپ این کتاب «کمال دقت در صحت آن کرده»، اما از خوانندگان بابت غلط‌های احتمالی راه‌یافته به کتاب عذرخواهی می‌کند. در ترقیمه این چاپ، چنین آمده است (طبق اصل نوشته، نسخه‌‌‌برداری شد): [...] این حقیر فقیر کثیر‌التقصیر، خادم طلاب و واعظین و ذاکرین، حسن بن الحاج محمدصادق تاجر یزدی را در سنه هزار و دویست و پنجاه و نه، در دار‌‌السلطنه تبریز، هوای در‌سر افتاده و خیالی در‌نظر که همت بر میان جان بربسته و اقدام در حرفه و صنعت نماید که نفع دنیا را مقدور و سود آخرت از وی میسر آید. طبع بلند و بحث ارجمندی خیل اقل و کفیل تمنا افتاد و نوید آن داد که به شغل و عمل طبع و چاپ جدید اقدام کند و کتاب‌هایی که مشتمل بر احکام الهیه و احادیث نبویه و معارف ربانیه که به لغت عربی و فارسی باشد طبع نموده و کمال دقت در صحت آن کرده، بلکه به این واسطه جمعی از خوانندگان این عمل قابل فیوضات ربانی و محل عنایات سبحانی آیند. امید آن‌که هر‌یک از مخادیم عظام که در این نسخه غلطی یابند و یا به‌ سهو و نسیانی مطلع گردند، قلم عفو بر آن در‌کشیده و عاملین این عمل مع والدین حقیر به دعای خیر یاد و شاد فرمایند [...]. ⏳ادامه دارد... @AghayedNet

✔️🔻سندی تاریخی از ویرایش و تصحیح متون در دوره قاجار (تنظیمِ غلط‌نامۀ تفصیلیِ چاپِ تبریزِ ارشاد العوام به‌دستور مصنف کتاب اعلی الله مقامه) 🔸بخش دوم سال‌ها بعد، در زمان عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامه، کتابِ نامیِ این بزرگوار در اصول عقاید، ارشاد العوام، برای نخستین بار در بمبئی هند چاپ شد. آن‌گونه که گزارش شده، حاج میرزا حسین عکاس، که خواهر او زوجه مرحوم آقای کرمانی اعلی الله مقامه بود، برای چاپ کتاب ارشاد العوام به هندوستان رفت و علاوه‌بر چاپ این کتاب، «عکاسی» نیز رهاورد دیگر میرزا حسین از سفر به هندوستان بود (تاریخ عکاسی و عکس‌های تاریخی کرمان، ص ۴۲ و ۴۳). پس‌از چاپ اول کتاب ارشاد، این کتاب در تبریز چاپ شد. در چاپ دوم بود که اغلاط مطبعی به‌گونه‌ای عجیب ظاهر گردید. در چاپ‏‌های بعد، این غلط‏‌ها و اضافه‌‏ها تصحیح شد و طبق نسخه خطی مصنف کتاب اعلی الله مقامه بازنویسی گشت. نسخه‌ای است از چاپِ تبریزِ ارشاد العوام که سایت و مجموعه HathiTrust آن را اسکن کرده است. در ابتدای این نسخه، در یک صفحه متنِ خطی، توضیحاتی درباره چاپ تبریز نوشته شده که از‌‌لحاظ تاریخی حائز اهمیت است. این نوشته اثرِ ابوالقاسم طباطبائی نائینی است و در زمان حیات مؤلف ارشاد العوام، این گزارش را قلمی کرده است. وی می‌نویسد: پس‌از انتشار چاپ تبریز کتاب ارشاد العوام، این نسخه به کرمان رسید و مرحوم آقای کرمانی انواع غلط‌ها را در این چاپ دیدند. او بخشی‌از غلط‌های این کتاب را که پاره‌ای از آن‌ها عامدانه بوده نقل می‌کند و کاتبان بی‌‌مسئولیت را سرزنش می‌نماید و به این نکته اشاره می‌کند که امانت‌داری در هر شغلی لازم است. هم‌چنین می‌نگارد: مصنف کتاب به من دستور دادند که این کتاب را ویرایش و مطابق با نسخه اصل تصحیح کنم. سپس به غلط‌نامه‌ای (درست‌نامه‌ای) اشاره می‌کند که آن را تنظیم کرده و کوچک‌ترین غلط‌ها هم‌چون تنوین و نقطه تا زیادتی‌های راه‌یافته در نسخه را در آن آورده است. او به‌‌طور مؤکد از صاحبان نسخه‌های چاپ تبریز کتاب ارشاد العوام می‌خواهد که نسخه خود را تصحیح کنند و خودش نیز علاوه‌‌بر تنظیم فهرست غلط‌ها، نسخه‌اش را تصحیح کرده است. ⏳ادامه دارد... @AghayedNet