کتیبۀ «یا سکینة بنت الحسین» (وسط، از بالا به پایین:🔻) هُوَ الْبٰاقـٖی اَلسَّلٰامُ عَلَیْکَ یٰا سُکَیْنَةُ بِنْتُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ اَبـٖی‌طٰالِبٍ عَلَیْهِمُ السَّلٰامُ اِسْمُهٰا آمِنَةُ اَوْ اَمـٖینَةُ بِنْتُ الرَّبٰابِ 🔹[ترجمه: نام او آمنه یا امینه بود و دختر رباب بود.] سکینه گفت پدر محو نور روی تو باشم مُدام واله رفتار و خلق‌وخوی تو باشم گه وداع تو پیچان چو تاب موی تو باشم «در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم» «بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم» (راست، از بالا به پایین:🔻) قٰالَ اللهُ الْحَکـٖیمُ فـٖی کِتٰابِهِ الْکَریٖمِ[:] اِنَّمٰا یُوَفَّی الصّٰابِرُونَ اَجْرَهُمْ بِغَیْرِ حِسٰابٍ نُسِبَ اِلیٰ سَیِّدِالشُّهَدٰاءِ عَلَیْهِ السَّلٰامُ[:] لَعَمْرُکَ اِنَّنـٖی لَاُحِبُّ دٰارًا تَکُونُ بِهٰا سُکَیْنَةُ وَ الرَّبٰابُ 🔹[ترجمه: [این شعر] به حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام نسبت داده شده: به جانت سوگند که هرآینه من دوست دارم خانه‌ای را که سکینه و رباب در آن باشند.] قٰالَتْ عَلَیْهَا السَّلٰامُ فـٖی رَثٰاءِ اَبـٖیهَا الشَّهـٖیدِ صَلَوٰاتُ اللهِ عَلَیْهِ[:] لٰا تَعْذُلـٖیهِ فَهَمٌّ قٰاطِعٌ طَرَقَه فَعَیْنُهُ بِدُمُوعٍ ذُرَّفٍ غَدِقَة اِنَّ الْحُسَیْنَ غَدٰاةَ الطَّفِّ یَرْشُقُهُ رَیْبُ الْمَنُونِ فَمٰا اِنْ یُخْطِئُ الْحَدَقَة بِکَفِّ شَرِّ عِبٰادِ اللهِ کُلِّهِمِ نَسْلِ الْبَغٰایٰا وَ جَیْشِ الْمُرَّقِ الْفَسَقَة یٰا اُمَّةَ السَّوْءِ هٰاتُوا مَا احْتِجٰاجُکُمُ غَدًا وَ جُلُّکُمُ بِالسَّیْفِ قَدْ صَفَقَه اَلْوَیْلُ حَلَّ بِکُمْ اِلّٰا بِمَنْ لَحِقَه صَیَّرْتُمُوهُ لِاَرْمٰاحِ الْعِدیٰ دَرَقَة یٰا عَیْنُ فَاحْتَفِلـٖی طُولَ الْحَیوٰةِ دَمًا لٰاتَبْکِ وُلْدًا وَ لٰا اَهْلًا وَ لٰا رُفَقَة لٰکِنْ عَلَی ابْنِ رَسُولِ اللهِ  ص فَانْسَکِبـٖی قَیْحًا وَ دَمْعًا وَ فـٖی اِثْرَیْهِمَا الْعَلَقَة 🔹[ترجمه: [سکینه] علیهاالسلام در مصیبت پدر شهیدش صلوات الله علیه این‌گونه سرود: او را سرزنش مکن، زیرا اندوهی بُرنده بر او فرود آمده پس دیده‌اش آکنده از اشک‌های ریزان است. پیشامد روزگار حسین را در کربلا نشانه گرفت و تیرش به‌خطا نمی‌رود. [این جنایت رخ می‌دهد] به‌دست بدترینِ همۀ بندگانِ خدا و نسل زناکاران و سپاهی که از دین خارج شده‌اند و تبه‌کارند. ای امت بدکار، [دلیلتان را] بیاورید! فردا چه حجتی خواهید داشت در حالی که بیشترِ شما او (سیدالشهداء علیه‌السلام) را با شمشیر زده‌اید؟! عذاب بر همه شما فرود آمده، مگر کسی که به او ملحق شد؛ زیرا شما او را سپر نیزه‌های دشمنان قرار دادید. پس ای چشم، در طول زندگانی، خونین باش بر فرزندان و خانواده و دوستان اشک مریز بلکه بر فرزند رسول‌خدا صلی الله علیه و آله چرک و اشک و لختۀ خون ببار.] (چپ، از بالا به پایین:🔻) قٰالَ الْحُسَیْنُ عَلَیْهِ السَّلٰامُ لِابْنِ اَخـٖیهِ الْحَسَنِ الْمُثَنّیٰ[:] وَ اَمّٰا سُکَیْنَةُ فَغٰالِبٌ عَلَیْهَا الِاسْتِغْرٰاقُ مَعَ اللهِ فَلٰاتَصْلُحُ لِرَجُلٍ 🔹[ترجمه: امام حسین علیه‌السلام به برادرزاده خود، حسن مثنّی، فرمود: اما سکینه، حالت غرق خدا بودن بر او غالب است؛ پس برای [ازدواج با] هیچ مردی مناسب نیست.] کَلَّمَهَا الْحُسَیْنُ عَلَیْهِ السَّلٰامُ حـٖینَ الْوِدٰاعِ مُصَبِّرًا[:] سَیَطُولُ بَعْدٖی یٰا سُکَیْنَةُ فَاعْلَمـٖی مِنْکِ الْبُکٰاءُ ‌اِذَا الْحِمٰامُ دَهٰانـٖی لٰاتُحْرِقـٖی قَلْبـٖی بِدَمْعِکِ حَسْرَةً مٰا کٰانَ مِنِّی الرُّوحُ فـٖی جُثْمٰانـٖی فَاِذٰا قُتِلْتُ فَاَنْتِ اَوْلیٰ بِالَّذٖی تَأْتـٖینَهُ یٰا خَیْرَةَ النِّسْوٰانِ 🔹[ترجمه: در‌هنگام وداع، امام حسین علیه‌السلام سکینه را چنین به صبر فراخواند و فرمود: سکینه جان! بدان وقتی مرگم فرارسد، پس‌از من گریه تو طولانی خواهد بود. دل مرا با اشک حسرت‌بار خود مسوزان، تا زمانی که جان در بدن دارم. ‌ آن گاه كه من كشته شدم، تو سزاوارترى كه زنان براى تسليت گفتن به گِردت جمع شوند، اى بهترينِ زنان!] رُوِیَ ثُمَّ اِنَّ سُکَیْنَةَ اِعْتَنَقَتْ جَسَدَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلٰامُ فَاجْتَمَعَ عِدَّةٌ مِنَ الْأَعْرٰابِ حَتّیٰ جَرُّوهٰا عَنْهُ 🔹[ترجمه: روایت شده که سکینه بدن امام حسین علیه‌السلام را در‌آغوش گرفت. پس عده‌ای از عرب‌های بادیه‌نشین جمع شدند تا این‌که او را بکِشند [و جدا سازند] از بدن پدرش.] اسماعیلی قوچانی خرداد ۷۲ @AghayedNet

#پرسش_و_پاسخ 🔸آیا منظور از روز اربعینِ هر سال چهلمین روز بعداز عاشورای همان سال است، که در این صورت سال‌هایی که ماه محرم ۲۹ روز است، باید بیست‌ویکم ماه صفر را اربعین بگیریم. 🔸یا چون آن واقعه هائله در سال ۶۰ یا ۶۱ هجری بوده و ظاهراً در آن سال ماه محرم ۳۰ روز بوده و بنابر این اربعین در بیستم صفر واقع شده، ظرف زمانی بیستم صفر برای ظهور حقیقت اربعین در این دنیا تأصل پیدا کرده و همواره اربعین در بیستم صفر است اگرچه به‌حسب ظاهر ۳۹ روز پس‌از عاشورا باشد؟ 🔸یا اصلاً حقیقت اربعین تکمیل ۴۰ دوره یا مرحله (۳۰ دورۀ قابلیت و ۱۰ دورۀ مقبولیت) است برای آمادگی شیعه برای شدِّ رِحال و قصد [زیارت] امام،‌ بعداز آن علوِّ کبیرِ دشمنان، و دخلی به ۴۰ روز یا کمتر و بیشتر ندارد. ازاین‌رو برای افراد مختلف مختلف است و هر فردی که این آمادگی را در خود یافت، می‌تواند بعداز روز عاشورا به‌قصد زیارت اربعین شدّ رحال کند و [به زیارت] مشرف شود؟ 🔸یا این‌که اربعین همان چهلمین روز بعداز عاشورا است و همواره روز بیستم صفر است، چنان‌که در کفایه و احسن التقویم آمده است؟ چون طبق احادیثِ عدد (نه رؤیت) ماه‌ها، یکی‌درمیان، یکی کامل و یکی ناقص‌اند و محرم ماه کامل است. ازاین‌رو حقیقتًا همواره ۳۰ روز است و اربعین همواره بیستم صفر است اگرچه به‌حسبِ ظاهرِ رؤیت این‌گونه نباشد؟ 🔸یا این‌که ما مکلف به حقیقت امر و سرّ اربعین نیستیم و آنچه به آن مکلف هستیم زیارت اربعین است که حدودش (زمان و مکانش) را در کتاب مبارک کفایه تعیین فرموده‌اند: «... در روز اربعین که بیستم ماه صفر است آن بزرگوار علیه‌‌السلام را زیارت کند در هر مکانی که باشد» و اگر در عراق بودیم در روزی که شیعیان عراق بیستم صفر می‌دانند، زیارت اربعین را به‌جا می‌آوریم و اگر در ایران بودیم مطابق شیعیان ایران؟ 🔸یا این‌که در استهلال ماه‌ها، جز دو ماه مبارک رمضان و ماه ذیحجه، چندان اهتمامی در جوامع اسلامی حتی دربین متدینین نیست و نوعاً شیعیان به همان تقویم‌هایِ محاسبه‌ایِ دولتی اکتفاء می‌کنند. پس اگرچه بیستم صفر را در کفایه تعیین فرموده‌اند و ما مکلف به آن هستیم اما احتیاط در این است که در روز قبل و روز بعد از بیستمِ صفرِ تقویمِ دولتی نیز زیارت اربعین را به‌جا آوریم مگر این‌که یا خودمان استهلال کرده باشیم و هلال شب اول ماه صفر را دیده باشیم یا شخص ثقه به ما خبر داده باشد؟ @AghayedNet

پاسخ: 🔹باسمه تعالی از نظرِ قاصرِ این مقصر بیستم صفرِ سالِ شهادتِ حضرت علیه‌السلام قطعاً اربعین بوده و قطعاً روز ورود جابر به کربلا بوده و قطعاً تعمد الهی بوده که این سنت حسنه در آن روز واقع شود، بدون این‌که جابر تعمدی داشته باشد که در آن روز به کربلا برسد. ولی امام صادق و امام عسکری علیهماالسلام تعمد فرمودند که به‌خصوص آن روز «اربعین» نامیده شود و یکی دیگر از روزهای مخصوص زیارتی آن حضرت علیه‌السلام باشد و تا ظهور امام زمان علیه السلام و عجل الله فرجه بیستم هر ماه صفری روز اربعین باشد و روز زیارتی مخصوص آن بزرگوار باشد و تعجب است که از امام سجاد علیه‌السلام [در این باره] حدیثی نرسیده و هم‌چنین از ائمۀ دیگر علیهم‌السلام. پس اربعین حقیقی همان روز ورود جابر به کربلا است و اربعین[های] دیگر تا ظهور، و روزِ بیستمِ هر ماه صفر نماد آن اربعین است. زیرا آن شدّ رحال برای زیارتِ ولیِّ خدا اولین شدّ رحال بوده و می‌بایست زنده بماند و در هر سال درمیان شیعیان این سنت انجام یابد اگرچه به کربلا نرفته باشند و در وطن خود به این سنت عمل نمایند در هر شهری که باشند و روز بیستم صفرشان نسبت به عاشوراشان چهل روز و یا کمتر باشد. زیرا ازنظر روایاتِ معتبر ماه محرم کم و کامل می‌شود [چراکه] فرمودند ماه رمضان هم مانند سایر ماه‌های سال [است] در تمام بودن و ناقص بودن و از این جهت عمل به رؤیت شایع و ازنظر فقهی آسان‌تر و عملی‌تر است از عمل به عدد و ازطرفی عمل نوع مردم مسلمان به حساب منجمین بوده و در غیر ماه رمضان نوعاً دربارۀ ماه‌های دیگر به حساب آن‌ها عمل می‌کرده‌اند و کسی در فکر استهلال نبوده. هم‌چنان که در همۀ کارهایشان به حساب آن‌ها عمل می‌نمودند، امور عبادی خود را هم به همان‌طور انجام می‌دادند و کتاب‌هایی هم که دربارۀ اعمال سال نوشته شده و می‌شود، مطابق همین حساب عمل می‌شود و نمی‌شود آن را حسابِ تقویمِ دولتی نامید. البته مقصود این نیست که حساب آن‌ها همیشه درست است. ممکن است درست نباشد و از این جهت درخصوص ماه رمضان و عید فطر حتی خودشان هم نمی‌توانند به حساب خودشان عمل کنند و باید تابع رؤیت باشند. به‌هرروی مراد از اربعین در هر سال بیستم صفر است، خواه نسبت‌به عاشورای آن سال ۴۰ روز باشد یا ۳۹ روز باشد. تمام اسراری که برای اربعین فرموده‌اند یا نفرموده‌اند، مربوط‌به همان اربعین اول است. از این جهت تأکیدی در شدّ رحال و رفتن به کربلا برای زیارت حضرت علیه‌السلام در روز اربعین نرسیده. درخصوص پیاده به زیارت رفتن در اربعین هم فرمایشی نرسیده. ولی این همت شیعیان عراق بوده که به [این] دو امر (شد رحال برای زیارت اربعین و پیاده‌روی اربعین) این اندازه اهمیت داده و می‌دهند و الحمدلله اکنون دارد جهانی می‌شود که برخی از ملل دیگر هم تا اندازه‌ای انجام می‌دهند. #پرسش_و_پاسخ @AghayedNet

کتیبۀ «یا علی بن الحسین الاکبر» (وسط، از بالا به پایین:🔻) هُوَ اللهُ الْکَبـٖیرُ اَلسَّلٰامُ عَلَیْکَ یٰا عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ عَلِیًّا الْأَکْبَرُ وه چه علی اکبری! آن‌که چو مهر خاوری/درگذرد ز چرخ اگر، هی به تکاور آورد (راست، از بالا به پایین:🔻) قٰالَ اللهُ تَبٰارَکَ وَ تَعٰالیٰ[:] اِنَّ اللهَ اشْتَریٰ مِنَ الْمُؤْمِنـٖینَ اَنْفُسَهُمْ وَ اَمْوٰالَهُمْ بِاَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ یُقٰاتِلُونَ فـٖی سَبـٖیلِ اللهِ فَیَقْتُلُونَ وَ یُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَیْهِ حَقًّا فِی التَّوْریٰةِ وَ الْاِنْجـٖیلِ وَ الْقُرْآنِ وَ مَنْ اَوْفیٰ بِعَهْدِهٖ مِنَ اللهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَیْعِکُمُ الَّذٖی بٰایَعْتُمْ بِهٖ وَ ذٰلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظـٖیمُ قٰالَ الصّٰادِقُ عَلَیْهِ السَّلٰامُ[:] اَلسَّلٰامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللهِ اَلسَّلٰامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ اَمـٖیرِالْمُؤْمِنـٖینَ اَلسَّلٰامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ اَلسَّلٰامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ خَدٖیجَةَ وَ فٰاطِمَةَ صَلَّی اللهُ عَلَیْکَ (۳) لَعَنَ اللهُ مَنْ قَتَلَکَ (۳) اَنَا اِلَی اللهِ مِنْهُمْ بَرٖیءٌ (۳) (چپ، از بالا به پایین:🔻) قٰالَ الْحُسَیْنُ عَلَیْهِ السَّلٰامُ[:] اَللّٰهُمَّ اشْهَدْ عَلیٰ هٰؤُلٰاءِ الْقَوْمِ فَقَدْ بَرَزَ اِلَیْهِمْ غُلٰامٌ اَشْبَهُ النّٰاسِ خَلْقًا وَ خُلْقًا وَ مَنْطِقًا بِرَسُولِکَ کُنّٰا اِذَا اشْتَقْنٰا اِلیٰ نَبِیِّکَ نَظَرْنٰا اِلیٰ وَجْهِهٖ قٰالَ الْاِمٰامُ الْحَسَنُ الْعَسْکَرِیُّ عَلَیْهِ السَّلٰامُ[:] یٰا اَوَّلَ قَتـٖیلٍ مِنْ نَسْلِ خَیْرِ سَلـٖیلٍ مِنْ سُلٰالَةِ اِبْرٰاهـٖیمَ الْخَلـٖیلِ صَلَّی اللهُ عَلَیْکَ وَ عَلیٰ اَبـٖیکَ اِذْ قٰالَ فـٖیکَ: قَتَلَ اللهُ قَوْمًا قَتَلُوکَ یٰا بُنَیَّ مٰا اَجْرَأَهُمْ عَلَی الرَّحْمٰنِ وَ عَلَی انْتِهٰاکِ حُرْمَةِ الرَّسُولِ عَلَی الدُّنْیٰا بَعْدَکَ الْعَفٰا[.] کَأَنّـٖی بِکَ بَیْنَ یَدَیْهِ مٰاثِلًا وَ لِلْکٰافِرٖینَ قٰاتِلًا، قٰائِلًا[:] اَنَا عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ/نَحْنُ وَ بَیْتِ اللهِ اَوْلیٰ بِالنَّبِیِّ اَطْعَنُکُمْ بِالرُّمْحِ حَتّیٰ یَنْثَنـٖی/اَضْرِبُکُمْ بِالسَّیْفِ اَحْمـٖی عَنْ اَبـٖی ضَرْبَ غُلٰامٍ هٰاشِمِیٍّ عَرَبِیٍّ/وَاللهِ لٰایَحْکُمُ فـٖینَا ابْنُ الدَّعِیِّ حَتّیٰ قَضَیْتَ نَحْبَکَ وَ لَقـٖیتَ رَبَّکَ اَشْهَدُ اَنَّکَ اَوْلیٰ بِاللهِ وَ بِرَسُولِهٖ وَ اَنَّکَ ابْنُ رَسُولِهٖ وَ حُجَّتُهُ وَ اَمـٖینُهُ وَ ابْنُ حُجَّتِهٖ وَ اَمـٖینِهٖ 🔹[ترجمه: امام حسن عسکری علیه‌السلام [در زیارت شهداء کربلا] می‌فرماید: ای نخستین شهید از نسل بهترین زاده از دودمان ابراهیم خلیل. صلوات خدا بر تو و بر پدرت باد، آن‌گاه که درباره‌ات فرمود: «خدا بکشد گروهی را که تو را کشتند، ای فرزندم! چقدر بر خداوند رحمان جسور شدند و چه بی‌حد حرمت پیامبر را شکستند! بعداز تو خاک بر سر دنیا!» گویا تو را می‌بینم که در‌برابرش [= سیدالشهداء علیه‌السلام] ایستاده‌ای و بر کافران حمله می‌کنی و این‌چنین رجز می‌خوانی: «منم علی بن حسین بن علی / به خانۀ خدا سوگند، ما به پیامبر [از همه‌کس] سزاوارتریم. [آن‌قدر] با نیزه به شما می‌کوبم تا [نیزه‌ام از‌شدت ضربات] خم شود / با شمشیر بر شما می‌زنم و از پدرم دفاع می‌کنم چنان‌که جوانی هاشمی و عربی می‌جنگد / به خدا سوگند، فرزند زنازاده بر ما حکومت نخواهد کرد» تا آن‌که پیمان خود را به‌انجام رساندی و به دیدار پروردگارت شتافتی. شهادت می‌دهم که تو به خدا و رسولش سزاوارتری و تو فرزند پیامبر خدایی و حجت و امین خدایی و فرزند حجت و امین اویی.] اسماعیلی قوچانی ۶۹/۴/۲۵ @AghayedNet

🔺پایان‌نامه‌ای با محوریت اشعار و مراثی عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه 🔸الاسالیب الإنشائية الطلبية و دلالاتها فی شعر الشیخ احمد بن زین‌الدین الاحسائی الملقب بـالأوحد @AghayedNet

#پرسش_و_پاسخ 🔸فرموده بودید زیارت امام حسین علیه‌السلام در عاشورا در کربلا افضل از زیارت اربعین در کربلا است؟ پاسخ: 🔹درباره زیارت روز عاشورا رسیده است که اگر کسی در شب‌وروز عاشورا امام حسین را در کربلا زیارت کند، مثل آن است که در خون خود غلتیده در رکاب امام حسین علیه‌السلام. اما درباره زیارت اربعین در کربلا تأکیدی نرسیده است. فقط رسیده است که زیارت امام حسین علیه‌السلام در روز اربعین در هرجا از علامات مؤمن است که منظور شیعه مقابل سنی است. 🔸در ایام اربعین که کربلا شلوغ است، آیا مشکلی دارد که خانم‌ها به کربلا مشرف شوند؟ پاسخ: 🔹با اجازه و رضایت شوهر و رعایت امور شرعی و دستورات بهداشتی اشکالی ندارد. @AghayedNet

کتیبۀ «یا علی بن الحسین الاصغر» (وسط، از بالا به پایین:🔻) هُوَ اللهُ الْوَلِیُّ لَیْتَکُمْ فـٖی یَوْمِ عٰاشُورٰا جَمـٖیعًا تَنْظُرُونـٖی کَیْفَ اَسْتَسْقـٖی لِطِفْلـٖی فَاَبَوْا اَنْ‌یَرْحَمُونـٖی 🔹[ترجمه: ای‌کاش همگی شما در روز عاشورا مرا می‌دیدید که چگونه برای کودکم آب می‌طلبیدم؛ ولی آنان از رحم کردن بر من خودداری کردند.] اَلسَّلٰامُ عَلَیْکَ یٰا عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ اَبـٖی‌طٰالِبٍ عَلَیْهِمُ السَّلٰامُ، عَلِیٌّ الْاَصْغَرُ الشّهید/الذّبیح/عبدالله/العطشان/الطّفل الرّضیع لالۀ خونین‌رُخِ این آتشین‌صحرا منم / غُنچۀ عطشان که سوزد بر لب دریا منم آن‌که در دست پدر جان داده در میدان جنگ / پیش چشم مادر غم‌دیده‌اش تنها منم (راست، از بالا به پایین:🔻) قٰالَ اللهُ سُبْحٰانَهُ: وَ اِذَا الْمَوْءُودَةُ سُئِلَتْ بِاَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ قٰالَ الْحُسَیْنُ عَلَیْهِ السَّلٰامُ (حـٖینَ تَقَدَّمَ اِلیٰ بٰابِ الْخَیْمَةِ فَقٰالَ[:] نٰاوِلُونـٖی عَلِیًّا ابْنِی الطِّفْلَ حَتّیٰ اُوَدِّعَهُ فَنٰاوَلُوهُ الصَّبِیَّ فَجَعَلَ یُقَبِّلُهُ وَ هُوَ یَقُولُ[:]) وَیْلٌ لِهٰؤُلٰاءِ الْقَوْمِ اِذٰا کٰانَ جَدُّکَ مُحَمَّدٌ الْمُصْطَفیٰ خَصْمَهُمْ 🔹[امام حسین علیه‌السلام به‌سوی درِ خیمه پیش آمد و فرمود: پسر کوچکم علی را به من بدهید تا با او خداحافظی کنم. پس کودک را به او دادند. امام او را می‌بوسید و می‌فرمود: وای بر این گروه که جدّ تو، محمد مصطفی، دشمن آن‌ها است.] قٰالَ الْحُسَیْنُ عَلَیْهِ السَّلٰامُ (بَعْدَ مٰا ذُبِحَ الطِّفْلُ فـٖی حُِجْرِهٖ بِالسَّهْمِ فَتَلَقَّی الْحُسَیْنُ عَلَیْهِ السَّلٰامُ دَمَهُ حَتَّی امْتَلَأَتْ کَفُّهُ ثُمَّ رَمیٰ بِهٖ اِلَی السَّمٰاءِ ثُمَّ قٰالَ[:]) هَوَّنَ عَلَیَّ مٰا نَزَلَ بـٖی اَنَّهُ بِعَیْنِ اللهِ ثُمَّ قٰالَ: لٰایَکُونُ اَهْوَنَ عَلَیْکَ مِنْ فَصـٖیلٍ اَللّٰهُمَّ اِنْ کُنْتَ حَبَسْتَ عَنَّا النَّصْرَ فَاجْعَلْ ذٰلِکَ لِمٰا هُوَ خَیْرٌ لَنٰا! 🔹[ترجمه: پس‌از آن‌که کودک در دامان امام حسین علیه‌السلام با تیر ذبح شد، حضرت دستانش را از خون او پر کرد، سپس آن را به‌سوی آسمان پاشید و فرمود: آنچه [از بلاها که] بر من نازل شد، بر من آسان است؛ چراکه در‌برابر دیدگان خدا است. سپس عرضه داشت: این [مصیبت] بر تو آسان‌تر از [کشتن] بچه‌شتر [ناقۀ صالح] نیست. خدایا! اگر یاری [ظاهری‌ات] را از ما باز‌داشته‌ای، در‌عوضش آنچه را که برای ما بهتر است قرار بده.] (چپ، از بالا به پایین:🔻) قٰالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهٖ وَ سَلَّمَ[:] اِنّهُ یَجـٖیءُ الْمَقْتُولُ ظُلْمًا یَوْمَ القِیٰامَةِ وَ اَوْدٰاجُهُ تَشْخَبُ دَمًا اَللَّوْنُ لَوْنُ الدَّمِ وَ الرّٖیحُ رٖیحُ الْمِسْکِ مُتَعَلِّقًا بِقٰاتِلِهٖ یَقُولُ: یٰا رَبِّ سَلْ هٰذٰا فـٖیمَ قَتَلَنـٖی؟! 🔹[ترجمه: رسول‌خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: همانا کسی که به ناحق کشته شده روز قیامت می‌آید در حالی که رگ‌های گردنش خون‌فشان است؛ رنگ رنگ خون است و بو بوی مشک. او به قاتلش می‌چسبد و می‌گوید: ای پروردگار من! از این بپرس که چرا مرا کشت؟!] قٰالَ الْعَسْکَرِیُّ عَلَیْهِ السَّلٰامُ[:] اَلسَّلٰامُ عَلیٰ عَبْدِاللهِ بْنِ الْحُسَیْنِ اَلطِّفْلِ الرَّضـٖیعِ اَلْمَرْمِیِّ الصَّرٖیعِ اَلْمُتَشَحِّطِ دَمًا، اَلْمُصَعَّدِ دَمُهُ فِی السَّمٰاءِ، اَلْمَذْبُوحِ بِالسَّهْمِ فـٖی حُِجْرِ اَبـٖیهِ، لَعَنَ اللهُ رٰامِیَهُ حَرْمَلَةَ بْنَ کٰاهِلِ الْاَسَدٖیّ وَ ذَوٖیهِ 🔹[ترجمه: امام حسن عسکری علیه‌السلام [در زیارت شهداء کربلا] می‌فرماید: سلام بر عبدالله بن حسین، کودک شیرخواره تیرخورده کشته‌شده به خون تپیده، خونش بالا رفته به آسمان، سربریدۀ به تیر در دامان پدرش. خدا لعنت کند تیرزننده به او را، حرمله (فرزند کاهل اسدی) و همراهانش را.] اسماعیلی قوچانی ۷۳/۳/۱۱ @AghayedNet

✔️🔻رخدادی غیر مشهور در اربعین و عبارتی از کتاب حدیقة الاخوان کتاب حدیقة الاخوان جُنگی است مکتبی با حجمی بسیار گسترده از مطالب، معارف، احکام، اخلاق و تاریخ. مؤلف در این کتاب گرانسنگ، فرمایش‌های مجلسی عالم ربانی مرحوم حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبائی، شاگرد بارز عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اعلی الله مقامهما را جمع‌آوری کرده است. (فرمایش‌هایی قبل، حین و بعد از درس یا در میهمانی‌ها و دیدارها.) در حین مطالعه مطلبی درباره «اربعین» ملاحظه شد. این مطلب در کتاب گشتی در حدیقة الاخوان با نگاهی دیگر که چکیده آن مطالعه‌ها و بررسی‌ها است، منعکس گردید. (در صفحه١١٣.) عبارت کتاب حدیقه چنین است: «می‌گویند که در این‌روز (=روز اربعین) اهل‌بیت به کربلا رسیدند یا وارد مدینه شدند.» (نسخه خطی حدیقة الاخوان، به خط مرحوم سجادی، ص٧٢۵) طبق برخی تحقیقات، در اربعین اهل‌بیت هنوز به کربلا برنگشته بودند؛ چه رسد ورود به مدینه منوره علی مشرفها السلام. تقدیر بود که در چند منبع، نقلی نزدیکِ این مضمون یافت شد. آنچه اکنون احتمال می‌رود این است که عبارت حدیقة الاخوان، نقل به معنای این روایت تاریخی است که شاید در یادداشت‌های مرحوم آقای آسید هاشم لاهیجی (مؤلفِ کتاب حدیقة الاخوان) اندکی تغییر کرده و به شکل کنونی آن ثبت شده است. این نقل برای عموم نا آشناست؛ اما با توجه به گزارش‌های مربوط به حرکت کاروان از کربلا تا کوفه و پس از آن تا دمشق و زمان حضور ایشان در آن دو شهر، شایان تأمل است. این نقل، بازگشت کاروان حسینی از شام به سوی مدینه در روز اربعین است. منبع نخست، کتاب مسار الشیعة شیخ مفید است. ایشان در وقایع ماه صفر می نویسد: «و فی الیوم العشرین منه کان رجوع حرم سیدنا و مولانا ابی عبدالله الحسین علیه السلام من الشام الی مدینة الرسول صلی الله علیه و آله.» (مسار الشیعة، ص۴۶) منبع دوم، مصباح المتهجد شیخ طوسی است. ایشان نیز ضمن وقایع ماه صفر به این رخداد اشاره می کند: «و فی الیوم العشرین منه کان رجوع حرم سیدنا ابی عبدالله الحسین بن علی بن ابی طالب علیه السلام من الشام الی مدینة الرسول صلی الله علیه و آله.» (مصباح المتهجد، ص ٧٨٧) مصدر دیگر، بیان شیخ رضی الدین علی بن یوسف مطهر حلی است که می‌نویسد: «و فی اليوم العشرین من صفر سنة احدی و ستین... کان رجوع حرم مولانا ابی عبدالله الحسین علیه‌السلام من الشام الی مدینة الرسول صلی الله علیه و آله.» (العدد القویة لدفع المخاوف الیومیة، ص٢١٩) مرجع دیگر، نوشته مرحوم کفعمی است که می‌نویسد: «و فی العشرین منه کان رجوع حرم الحسین بن علی علیه‌السلام الی المدینة.» (مصباح الکفعمی، ص۵١٠) و در موضعی دیگر نیز اشاره به این واقعه دارد (همان، ص۴٨٩) نتیجه اینکه غیر از رخداد مشهور اربعین یعنی حضور جابر بن عبدالله در کربلاء معلی (ر.ک: بشارة المصطفی لشیعة المرتضی، ص٧۴) و رخداد دوم که برخی نوشته‌اند، یعنی حضور کاروان حسینی در کربلاء (در همان ایامِ اربعین)، رخداد دیگری نیز نقل شده که حرکت کاروان از شام به سوی مدینه است. و البته این نقل منافاتی ندارد با نقل دیگر که حضور اهل‌بیت در کربلا باشد در همان ایام و حضور جابر در کربلاء. بدین ترتیب عبارت کتاب حدیقة الاخوان ظاهراً شکل تغییریافته‌ای از این نقل تاریخی است. @AghayedNet