و مردمِ شهر به مرگِ غریبی مُرده بودند...

میگفت: در چشم هایم چه دیدی؛ که دیگر خوبم هایم را باور نمی‌کنی؟!

ما رنج را احساس نمی‌کنیم، با آن زندگی می‌کنیم !

گاهی...دلت به راه نیست! ولی سربه راهی خودت را میزنی به آن راه و میروی وهمه چه خوش باورانه فکر میکنند! که تو "رو به راهی"

-

زخمت می‌زنند و چسب زخم تعارف می کنند و اگر دستشان را پس بزنی ، دستِ پیش را می گیرند تا تو در این میان ، مدیونِ آنان شوی.

یجا متنیو خوندم، نوشته بود: من هیچوقت واسه کسی که اَهلم باشه بَد نمیشم!

در انتظارِ اتمامِ غمی عمیقم که ریشه هایم را تا مرزِ جنون سوزانده...

درد یعنی بروی‏ دردسرش کم بشود ‏بشوی عابر آواره‌ی افکار خودت . .

علاقمندی^^

هر چند خودکشی راه‌حل به شمار نمی‌آید، فکر کردن به آن موقتاً انسان را تسکین می‌دهد. صادق باشیم: گاهی برای گذر از یک روز دردناک یا یک شب هولناک کمک می‌کند. امید داشتن به اینکه می‌توانیم زندگی را رها کنیم از سختی آن می‌کاهد.