درنهایت ما میمیریم و روزی که باران ببارد، از گورهایمان درخت‌های دلتنگی سبز میشود.

خوب ترین آدمها بیشتر به دست خودشان می‌میرند...

ما که بد نخواستیم انتخاب از بین بد و بدتر بود!

آدم هرچی بیشتر توی خودش فرو بره بیشتر و بیشتر دور خودش دیوار میکشه و از یه حدی که گذشت، اصلا دیگه بحث خواستن و نخواستن خودش مطرح نیست فقط دیگه هیچ‌وقت نمیشه که از اون حالت بیرون بیاد از اونجا به بعد دیگه تا همیشه توی خودش گیر میوفته.

-

از بلاتکلیفی بدتر مشخص شدن تکلیفته که مطابق میلت نیست و چاره ای جز پذیرفتنشم نیست‌ . .

راستش واسه من اینکه می‌گن «این نیز بگذرد» آرامش‌بخش نیست. چون نگرانی من بابت نگذشتنش نبوده نگرانیم از اینه که وقتی گذشت، از من چی باقی مونده:)))

کجا باید رفت تا یادِ کسی آنجا نباشد؟

علاقمندی^^

‏کاش میشد آدم هروقت از دست خودش خسته شد، خودش و یجا جا بزاره و برای همیشه بره دنبال یه زندگی جدید مثلا خودم و مینداختم گوشه‌ی خیابون و میرفتم یه شهرِ خیلی دور.!

زندگی پر از خنده‌هاییه که نقششون زمان خریدن برای بلعیدن بغض و غصه‌ست.