خود را گُم کرده ام، شبیه به کودکی بی مادر، تک و تنها لایِ این حجم از خاکسترِ مشکلات‌.

+ بغض؟. - نه، گلو درد مضمنی دارم، رفع میشود‌.!

:>>

از خانه که می‌آیی یک دستمال سفید، پاکتی سیگار، گزینه شعر فروغ و تحملی طولانی بیاور احتمالِ گریستنِ ما بسیار است!

این روزا با سکوت میرم جلو، صداش رو بعدا بشنوید .

آنکه می‌خندد هنوز خبر هولناک را نشنیده است؛

آخرین پنجره خاموش شد ، شهر از دنیا رفت .

هر چه گشتیم در این شهر، نبود اهل دلی که بداند غم دلتنگی و تنهایی ما . .

ما بیش از اندازه قوی بودیم؛ مدام می شکستیم، شکسته‌هایمان را بند می‌زدیم و ادامه می دادیم. اشک می ریختیم، اشک هایمان را خودمان با دست‌های خودمان پاک می‌کردیم و دوباره با تمام جسارت، روی پاهای خودمان می‌ایستادیم ما بیش از اندازه قوی بودیم، به کسی تکیه نمی دادیم، با کسی از دردهایمان نمی گفتیم و از کسی کمک نمی خواستیم ما به قیمت همین قوی بودن، از پا در آمدیم! قوی بودن را برای ما بد تعریف کرده بودند..

آخرین پناه خواب بود، که خواب دیدن خرابش کرد .