انسان طوری خلق شده که دیر یا زود وابسته شود؛ حتی به غبار گنگ اول صبح و سیگار ناشتا.
گفتم عیبی ندارد، امّا عیب داشت. کم نه، تا دلت بخواهد عیب داشت. اگر عیب نداشتن را زمین بگیریم، فاصلۀ حرف من با آن تا کرۀ ماه بود.
یجایی که دقیقا نمیدونم کجاست؛
یجایی بین خواب و بیداری؛
بین مرگ و زندگی؛
بین سفید و مشکی ؛
دقیقا من دارم بین اینا زندگی میکنم..
‹اغمــٔـا›
؛
به عنوان انسانی تنها، تقریبا تنها به نظر نمیرسم و به عنوان انسانی غمگین، زیاد میخندم و در کل به عنوان انسانی مُرده، تقریبا زنده به نظر میآیم!
‹اغمــٔـا›
حرفى نزدم از غم دورى تو اما، اى كاش بدانى كه چه آورده به روزم . .
تا که از جانب معشوقه نباشد کششی
کوشش عاشق بیچاره به جایی نرسد . .