سلام

میخندم و درونم صحنه هولناکترین خونریزی ها و نابسامانی هاست ...

همه می‌گویند: "قانع باش" چرا؟ در این عمر کوتاه، چرا باید قانع بود؟ پرواز کن، هرچه رفیع تر… دست افشانی کن و برقص، هرچه دیوانه‌وارتر…

...

باران که زیاد بِبارد،

سیل میشَود،

دیگَر عاشِقانه و خاطِره اَنگیز نیست،

مهربانی هم همینطور)! #کنجِ‌دلِ‌مَن

داشتم تو گوشیم میگشتم یه سری از عکسای پارسالمو دیدم یه حس عجیبی اومد سراغم انگار پارسال این موقع یه آدم دیگه بودم با دغدغه ها و قانونا و زندگی دیگه! اما الان که به خودم نگاه میکنم انگار اندازه ده سال؛صد سال، اصلا انگار اندازه ی کل سال‌های که قبلش زندگی کردم همه چی تغییر کرده!چیزایی که هیچوقت فکر نمیکردم تغییر کنن! اتفاقایی که هیچوقت فکر نمیکردم بیفتن! عجی مجی لاترجی انگار همه چی عوض شد، من، دغدغه هام، قانونام، درونم، بیرونم و... انگار مثل ققنوس همه چیز خاکستر شد و از خاکستر یه ققنوس دیگه جدید متولد شد!به نظر من غیر قابل پیش بینی ترین چیز توی زندگی همین خودِ زندگیه.. کی میدونه سال دیگه کجاست..الویتاش کیه و چیاست.. اصلا خودش هست نیست..!

و این...

انسان چه موجود مسخره‌ایه آخه؟ نه پرواز میکنه، نه زیر آب زنده میمونه، نه در برابر سرما و گرما مقاومه. فقط بلده فکر کنه. فقط بلده به چرتو پرتایی فکر کنه که همه وجودش بشه استرس و دلشوره.