سلام

نسل ما خونه‌ی سالمندان نمی‌خواد. آسایشگاه روانی و تیمارستان می‌خواد، به تعداد و ظرفیت بالا..

مثلِ شمعی تا سحر با چشمِ گریان، در سکوت بس که فکرِ شعله ور داریم، بیداریم ما !.

دیگر نه اشتیاقی دارم که بروز دهم، نه توانی دارم که خود را مشتاق نشان دهم .

همواره تظاهر به بی‌تفاوتی می‌کنیم در حالی‌ که قلب‌هایمان آتش می‌گیرد:)

بوی خون زنده ها قبرستان را دیوانه کرده ؛ بوی لش جنازه های گندیده نمیگذارد در خیابان قدم بگذارم ؛ سیگارش را روی نوک سینه اش خاموش میکند ؛ سرش را در اسید فرو می کند و با چهره جدیدش سلام می کند ... تیمارستان آخر خیابان سرپرستی ندارد!..

و این...

اینجا یك تنِ خسته نشسته است ك سلاخی شدن روزهایش را تماشا میکند ؛

من روانی‌تر از آنم ک تو را بعد صد سال ؛فراموش کنم !(:

در دلم کسی زندگی می‌کند که دیگر میل به زندگی ندارد ؛ بدون آنکه ذره‌ای از معنای هیاهوی این دنیا را فهمیده باشد ..

برای نمردن ، تو کافی بودی و برای مردن باز هم تو !.