‏احتمالا برایش دوران سختی بود ؛ ‏دورانی ك تقلا می‌کرد زندگی کند ، پیشرفت کند ، خوشحال باشد ، اشك بریزد اما خاموش نشود ، نفس بکشد بدون درد ، نترسد ، بجنگد ، نرود و بماند ، بسازد ، انسان باشد ‌! زنده بماند ، زنده بماند ، زنده بماند !

نمی‌توانست احساسش را بیان کند ‌...

دردی بود ، بالاتر از حدِ معلوماتش:))

آیا فکر می‌کنی به همین سادگی است ك برای رهایی از یك زخم آن را ببندی?!

میگفت چه دردی بیشتر از اینکه: می بینی ‌ ُ می فهمی ‌، و انگار نه انگار ‌.!

و این...

من ؛ تمام آنانی‌ام که رفته‌اند . . ‌.

همه آدم ها یك روزی یا یك شبی بدون اینکه بدانند برایِ آخرین بار همدیگر را میبینند(:

من آرامم فقط کمی بی‌حوصله‌ام ، آسمان روی سرم سنگینی میکند ، تمامِ خنده‌هایم را نذر کرده‌ام که گریه‌ام نگیرد ، هرچه خودم را به کوچهٔ بی خیالی میزنم باز از سر کوچهٔ دلتنگی در می‌اورم ، من خوبم ، اما تو باور نکن.

‌قلبم خیلی به درد میاد . انگار خدا خاکشونو از یه جا برداشته ...

و به زودی همه‌ی ما زیر خاك خواهیم خفت ‌؛ ما ك هرگز به هم مجال ندادیم روی آن بیارامیم ..

کاش اصلا کلمه " کاش" وجود نداشت تا با هر بار گفتنش یاده حسرتامون بیوفتیم .