ای کاش مغزم چیزایی رو که نمیخوام به یاد بیاورم به من یادآوری نمیکرد؛

بغض‌هایم تا جایی بالا آمده‌اند، که دیگر مجبورم خودم را قورت دهم .

بعد از مدت‌ها که به خودم سر زدم، دیدم کلا خاک گرفتم و آینه‌ی قلبم شکسته ؛ مغزم شیارهاش به هم گره خوردن و با قلبم غم بلد بودن‌و تمرین می‌کنن(((:

‏و بعضی وقت‌ها اگر گریه نکنیم ، ممکن است به بهای از دست دادن جانمان تمام شود‌:))!

سلام

ناگهان دلت می‌گیرد ؛ از فاصلهٔ بین آنچه میخواستی و آنچه که هستی.

گویی هیچ‌گاه قرار نبود خیالی آسوده از فکر داشته باشد !

افکاری که همانند دود در اتاقِ دربسته ، در ذهن معلق است. . .

می‌گوید : میروم ؛ میروم اما تنها کسی که ترک میکنم ، خودم است.

او به غم انگیز ترین شکلِ ممکن رها شده بود؛

این منم که گم شده‌ام ؟ یا تویی که پیدا نمی‌شوی ؟!