سلام

و ما آرام در اتاقی درحالِ سوختن میرقصیدیم ؛

لابه‌لای انبوه خاطراتِ ذهنم من واقعی را گم کردم.

گفت : وقتی که غمگین شدی و کسی برایِ خنداندنت تلاشی نکرد، آن زمان حتماً مرا به یاد خواهی آورد:)

مرگ تنها نفس نکشیدن نیس ، من مردگان بیشماری رو دیدم که راه میرفتن ، حرف میزدن ، سیگار میکشیدن !

به نرسیدن ها عادت کرده‌ام ، جزئی از وجودم شده‌اند ، حتی در تمامی داستان‌ها و تصورات ساخته و پرداخته ذهنم ، خسته و پریشانم ، گوشه‌ای‌ پرداخته‌‌ام ودرحال سوگواری برای تلاش های بی‌سرانجام می‌باشم.

گمانم چون مدت زیادی فقط تاریکی دیده بود، چشم‌هایش هم نوری نداشت.

:)

انگار قرار نیست راحت بشیم، مثل تنه درختی که رو اقیانوس شناوره، نه غرق میشه نه به ساحل میرسه..

ماییم و کهنه دردی ، کآن را دوا نباشد.

- و در به آغوش گرفتن یکدیگر اسراف کنید !