دلم میخواهد از این خانه خارج شوم ، راه بروم، راه بروم و دیگر هرگز به اینجا باز نگردم !(:

گفتم : آینده جوابِ این مشقتهارا خواهد داد. گفت : سالهایی را که از دستمان رفته چه‌کسی به ما پس میدهد ؟!

‏من فقط‌ آرزو کردم بزرگ شم که دیگه محتاج کسی نباشم چیزیو از بالای کابینت و یخچال بهم بدن ، اصلا برنامه‌ای برای این حجم نگرانی نداشتم..

بی حوصلگی در وجودمان نفس میکشد.

تو "نمیدونم چمه ترین" حالت ممکنم.

و معجزه ماییم که هنوز زنده ایم !.

یه وقتایی تصمیم میگیری عوض شی نشون میدی که به آینده امیدواری ، آهنگ شاد پلی میکنی و شیطنت میکنی، یه مدت هم ادامه میدی و بعدش به اندازه تمام مدتی که خودتو نگه داشتی و تظاهر کردی ، گریه میکنی :)))

در واقع زندگیِ من گورستان امید های بر باد رفته بود .

انتهایِ نگاهش میرسید به آسمان، او مشتاق پریدن بود :>

من را بگذارید بمیرد.