سلام

این حوالی آدم هایی هستند که بی صدا در میان واژه هایشان بی قراری میکنند.

ولی من هنوزم وقتایی ک حالم خوب نیست میخوابم . . .

من آدم رفتن نبودم ، الانم نیستم. من میمونم ، انقد میمونم که عوض شدن همه آدمای دورمو میبینم ، انقد میمونم که از یه جایی به بعد دیگه چیزی نمیگم ، میشینم یه گوشه از دور نگات میکنم تا روزی که چشممون به چشم هم بیوفته ؛ اونجاست که آرزو میکنی کاش رفته بودم من آدم رفتن نیستم ، من آدم موندن و دیدن پشیمونیتم وقتی که دیگه خیلی دیره !.

و این...

میگفت: به بهایِ بدست آوردن کسی مواظب باش خودتو از دست ندی:))))

خیلی دلم می خواهد بروم ، به جایی دور ، بسیار دور ؛ به مکانی بروم که هرگز باز نگردم !

‏و ما که چون نی‌های شکسته بودیم؛

زندگی ادامه پیدا میکنه و زخم ها التیام می‌یابن و فراموش میشن ، اما عاملِ اون زخم ها ؟ هرگز.

ما ناگریزیم که ادامه دهیم.

حالم گرگ و میش است. شب نیست، خورشید هم طلوع نمیکند. و تمام جهانم بلاتکلیف شده: )!

:)