حسرت میخوریم که جوانی مان را جویدیم و
آرزوهای مان در دودِ سیگار و بخارِ چایی به هوا رفت!
برای هر بار دوستت دارم؛هزاران بار پشیمان شدیم
و برای هر پشیمانی هزاران بار گریستیم . .
باید چیزی نمیپرسیدیم، باید چیزی نمیدانستیم، باید چیزی نمیفهمیدیم.
این "فهمیدن" بود که درد داشت و این ما بودیم که درمانی نداشتیم:)))
تقریبا هیچ شبی مطمئن نبودم چه کسی را میخوابانم:
خودم یا بخشی از افکار راجع به خودم؟!
و ما چایمان در استکان، کودکیمان در کوچه ها، خوشی هایمان در سینه، عزیزانمان در دور دست و لبخندهایمان در عکس ها جا ماندند: ).
گاهی برای رهایی، چیزی را از وجود خودت کم میکنی به امیدِ آنکه غم نیز از وجودت پاک شود. توهمی بیش نیست ولی برای اندک زمانی سرت را گرم میکند. .
پايانى براى قصهها نيست.
خستهام از جنس قلابى آدمها.
دار ميزنم خاطرات كسى را كه مرا آزرده
حالم خوب است
اما گذشتهام درد میكند!