آدمیزاد بنده‌ی عادته ؛ به هرچیزی عادت میکنه . همه چیز واسش عادی میشه . زمان میبره. یهو به خودت میای میبینی ماجرایی که قبلا گلوت رو فشار میداده الان فقط یه تصویر محو ازش داری بدون جزئیات .

‏ما همچنان می‌سوزیم و می‌سازیم، قسمت مان بوده یا نبوده دیگر اهمیت ندارد.

شد شد، نشد با درد بعدی ، غم کهنه‌ام را از یاد میبرم:)))

در لابه‌لایِ درزهای قلبم بادی سرد نفوذ میکند ، انگار میخواهد خبر مرگ خورشید را برساند !

میگفت: -وحشتناك‌ترین قسمت رفتنا زمانیه ك از خواب بیدار میشی و یادت میفته‌ آره ؛ تموم شده و خواب نبود. . .

ولی من کِی وقت کردم انقدر روح و روانمو داغون کنم؟

بماند یادگار...

درد را حس میکنم در بند بندِ استخوانم!

من قدیمی‌ترین پایتخت اندوهم

غمگینت خواهند کرد، بسیار هم غمگین، آن وقت حتما مرا به خاطر خواهی آورد:)))