«ما مردمی هستیم که شادی را نمی‌دانیم» 

من از فریب دادن خودم میترسم، میترسم که به واقعیت آن طور نگاه کنم که خودم دلم میخواهد نه آنطور که واقعا هست ..

میگفت: هرکسی که منو میشناخت صدام میکرد منطقی ، بی احساس ، گاهی هم سنگدل اما واقعا اینطوری نبودم حتی شاید از پراحساس‌ترین آدما هم احساساتی‌تر بودم ، اما اعتقاد داشتم نباید افسار این احساسات رو رها کنم ، نمیخواستم بی موقع اسیر عشق باشم همه احساساتم را سرکوب کردم ، تا آدمش برسد ، تا موقعش برسد ، تا احساسش کنم ، رسید اما نشد:)))

-صاعِقه زد . به هر چی که داشتیم !

سهم ما از همدیگر زخمهایی بود ، که به التیام تَن ندادند .

آدمای زندگی من جایی نرفتن؛ جمله شدن توی متنایی ك می‌نویسم، غم شدن رفتن تو قلبم، آهنگ‌های غمگین پلی‌لیستم شدن، دلیل شب نخوابیدنا شدن. هیچ‌جا نرفتن !

من در آرزوی هیچ آسایشِ دیگری، جز آسایش خوابِ مرگ نیستم ؛

همه چی فقط اولش ترس داره.

و این...

من؟ نمیدونم شاید فقط یه جسم. فکر میکنم خیلی وقته مردم.!