میز اگر بودم، خاک گرفته بودم از این سکون و سکوت و تنهایی !.

در من ، منی پنهان است با خیالی درگیر.

آدمیزاد تاب نمی‌آورد؛ بالاخره باید یک جایی را داشته باشد تا به آن پناه ببرد'! شهری، دیاری، خانه‌ای، سایه‌ای، تنی، وطنی، آغوشی . . . و بیچاره آدمی که هیچ یک را ندارد: )

ما را چه به مسروری؟ ما در غم خود نعره مستانه زدیم..

در من انسانِ سردرگمی‌ست ك نه زندگی میکند و نه میمیرد. . !

تا اطلاع‌ ثانوی‌ فاقد درک‌ کردن‌ اتفاقات‌ دور و اطراف؛ و در گیجی‌ کامل‌ به سر میبرم..

و گاه بی آن که بدانیم در شب سخن می گوییم، و صبح از چشم خود می فهمیم گریسته ایم... آن قدر که در پلک هایمان انارهایِ شکسته بسیار است.

ما شخصیت اصلی نیستیم، ما حتی از افراد متفرقه هم نیستیم. ما آدم‌های دور از قصه ایم. نه خبر داریم چه می‌گذرد، نه جهان را نجات می‌دهیم و نه اهمیت می‌دهیم چه خواهد شد. صبح به صبح چای می‌نوشیم و شب به شب سر به بالش می‌گذاریم !

:>>

منم آن شهری که یادش رفته کسی را ندارد.

هییس، الکی مثلا داریم زندگی میکنیم . .