دلخور میشویم و حتی یکبار به زبان نمی‌آوریم ! تغییر میکنیم ، کم میخندیم ، کوتاه حرف میزنیم ، بی‌توجهی میکنیم ؛ نمیدانند این کوتاه گفتن‌ها نتیجه‌ی همان نگفتن‌هاست . درنتیجه سرد میشوند ، ترکمان میکنند ، فکر میکنند دوستشان نداریم . ما می‌مانیم و یک عالمه دلخوری ، ما می‌مانیم و دنیایی از سوال و تعجب .!

؛

همه چی درست میشه ولی دقیقا زمانی که دیگه حالتو خوب نمیکنه: )

می‌خواهم آنجا باشم که زیستن زخم نباشد .

سلام

هزار سال خسته‌ام از این دو روزِ زندگی .

سوختن قصه ی شمع بود، ولی قصه ی ما شد !

و همه زخم ها دیده نمیشوند ؛

تنهایی خود به خود به وجود نمی‌آید خود به خود نیز از بین نخواهد رفت فقط از آدمی به آدمِ دیگر تحمیل می شود..

ما اونجوری که دلمون می‌خواد زندگی نکردیم ما اونجوری زندگی کردیم که مجبور بودیم

رودخانه ای بی توقف از غم در من جریان دارد : )