بعضی آدم‌ها شبیه نورِ غروب‌اند؛ آرام می‌آیند، اما تا مدت‌ها در دل آدم می‌مانند.

این رقص موج زلف خروشندهء‌ تو نیست این سیب سرخ ساختگی، خندهء تو نیست ای حُسنت از تکلّف آرایه بی نیاز اغراق صنعتی است که زیبندهء تو نیست در فکر دلبری ز من بی‌نوا مباش صیدی چنین حقیر، برازندهء‌ تو نیست شب‌های مه گرفته‌ مرداب بخت من ای ماه! جای رقص درخشنده‌ء تو نیست گمراهی مرا به حساب تو می‌ نهند این کسر شأن چشم فریبندهء تو نیست ای عمر! چیستی که به هرحال عاقبت جز حسرت گذشته در آینده‌ء تو نیست فاضل نظری

خسته‌تر از صدایِ من، گریه ی بی‌صدایِ تو حیف که مانده پیش من، خاطره‌ات به جای تو افشین‌ یداللهی

آنجاکه به عشاق دهی درد محبت دردی هم از این عاشق دلخسته دوا کن شهریار

بهانه از باغ می‌برند چراغانی‌ات کنند تا کاج جشنهای زمستانی‌ات کنند پوشانده‌اند صبح تو را ابرهای تار تنها به این بهانه که بارانی‌ات کنند یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند این بار می‌برند که زندانی‌ات کنند ای گل گمان مکن به شب جشن می‌روی شاید به خاک مرده‌ای ارزانی‌ات کنند یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست از نقطه‌ای بترس که شیطانی‌ات کنند آب طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه‌ای است که قربانی‌ات کنند فاضل نظری

بگذار اگر این‌بار سر از خاک برآرم بر شانه تنهایی خود سر بگذارم از حاصل عمر به‌هدر رفته‌ام ای ‌دوست ناراضی‌ام، اما گله‌ای از تو ندارم در سینه‌ام آویخته دستی قفسی را تا حبس نفس‌های خودم را بشمارم از غربت‌ام این‌قدر بگویم که پس ‌از تو حتی ننشسته‌ست غباری به مزارم ای کشتی جان! حوصله کن می‌رسد آن‌ روز روزی که تو را نیز به دریا بسپارم نفرین گل سرخ بر این شرم که نگذاشت یک‌بار به پیراهن تو بوسه بکارم ای بغض فرو خفته مرا مرد نگه دار تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم +فاضل نظری