بیچاره منم از همه جامانده منم! دیوانه منم گمشده در خاک جنون خانه منم! #تیا_نوشت

من خانه را تاریک می‌کنم و هر چه پنجره است با پرده‌ای سیاه می‌پوشانم از چراغ‌ها بیزارم و از ستارگان و مروارید و شهر پر از چراغ است و من بارها تور نگاهم را به افق های دور انداختم و هیچ صید نشد نه ستاره ای و نه مروارید ساناز کریمی

سینـه مالامال درد است ای دریغا مرهمی دل ز تنهایی به تنگ آمـــد خــدایا همدمی

دلم تنگ می‌ شود گاهی برای يک دوستت دارم ساده دو فنجان قهوه ی داغ سه روز تعطيلی در زمستان چهار خنده‌ ی بلند و پنج انگشت دوست داشتنی مصطفی مستور

اگه کسی پیدا شد که با ذوق به روزمرگی‌ها و دغدغه هات گوش کنه، سعی کن از دستش ندی.

کنج خوشبختی من ، گوشه‌ی دنج اتاقم است…همان‌جایی که کتاب‌هایم نزدیک‌ترین دوستان من هستند…دقیقا همانجا نسیم سرخوشی میان روزمرگی‌هایم می‌پیچید و دنیای ساده‌ی مرا غرق خوشبختی می‌کند ! دلخوشی‌های ساده‌ی من…خوشبختی‌های ساده را هر لحظه در آغوشم می‌اندازد !

دلتنگی که شعر نمی خواهد کافیست بنویسی عصرهای جمعه بلندترین و دلگیرترین شعر جهان را سروده ای

زندگی همانند ستاره ها و مهتاب زیباست به جز زمان هایی که با ابرهای غم و درد پوشیده شده است