امشب آمده و نیامده رفته ای آسوده و سبک به خواب رفته ای این شب ها مرا راحت نمی فهمند یک مرد تنها را نمیشود به راحتی فهمید فقط می شود فراموشش کرد در کنج بی پایان شب تا صبح

اتاق چوبی از احساس زندگی خالی نه حس گریه ـ گلایه، نه حس خوشحالی اتاق بی‌در و پیکر که دار قالی را گرفته تنگ بغل، زیر سقف پوشالی و دختری بی‌لبخند، صبح رو به پدر ـ سلام! و بعد نه حرفی نه حال و احوالی پدر مچاله، پدر ناتوان، پدر عاصی پدر نتیجة شغل شریف حم‍ّالی! پدر علیل و زمین‌گیر، دخترک اما پرنده می‌بافد پا به پای بی‌بالی برای وا شدن بخت دخترانة خود گره زده است دلش را به ریشة قالی و گاه می‌اندیشد به آفرینش و جبر به این‌که خلقت انسان ندارد اشکالی! به عشق زودرسی که سیاست فقر است ـ به پوچیِ همة طبل‌های توخالی ـ به لُ‍کنتی که دارد زبان کودکی‌اش به «دوستت می‌دانم» به «دوستم دالی» به زخم کهنه سرما، به سرفه‌های خشک به لکه‌های خون روی صورت قالی دو روز مانده به آغاز حس آرامش دو روز مانده از این رنگ‌های جنجالی دو روز مانده به این بخت بی‌دلیل، اما کنار گورستان جای زندگی خالی! محمد علی پورشیخعلی

دل ز بی‌عشقی درون سینه‌ام افسرده شد داغ این قندیل روشن در دل محراب ماند صائب تبریزی

شب بخیر!

پیراهنم را اتو می زنم کفش ها را دستمال می کشم زندگی اما مرتب نمی شود…

همـچـون ساعـت شنی شــده ام کــه نـفــس هـای آخـرش را مـیـزنـد و الـتـمـاس مـیـکــنــد یـکـی پـیـدا شـود و بـرش گــردانـد مــن هــم … نه …! ! لـطــفـا بـرم نـگــردانـیـد ! ! ! بــگـذاریــد تــمام شــوم …