ما بهش میگیم:«نشخوار فکری/Overthink» ولی عبدالوهاب الرفاعی خیلی زیبا میگه:

*/در سرم جنگ‌های بسیاری‌ست و تنها کشته‌اش منم.

ماه من، غُصه چرا؟ دل به غم دادن و از یاس سخن گفتن کار آنهایی نیست که خدا را دارند.

کتاب‌ها، آنها اسکلۀ امن من بودند. منی که همیشه در کتاب‌ها زندگی کردم و انسان‌های کتاب را از انسان‌های خیابان بیشتر دوست داشتم. - جمیل مریچ

در نهایت کسانی که کتاب نمی‌خوانند، فرصت زیستن در میان واژه‌ها را از دست می‌دهند.

همیشه به قلبت بگو که: «ترس از رنج، از خود رنج بدتر است!» تاریکترین لحظۀ شب لحظۀ‌ پیش از برآمدن آفتاب است..

امروز سالگرد رحلت آخرین پیامبر جهان است. اگر روضه‌ای گوش ندادید شاید همین یک جمله بتواند اندوهی‌ در دلتان بکارد برای از دست دادن مردی بزرگ و بزرگواری که در دستان مقدسش، کلمات قدسی را معجزه کرد و قرآن را به یادگار‌ گذاشت! برای او که دنیا را از جهل نجات داد و خود قربانی جهل مقدس ظالمین شد. برای او که نسل سببی و نسبی‌اش‌ تا قیامت مظلوم است و چون شمعی برای روشن نگه‌داشتن روشنفکری‌ می‌سوزد.

تو چه دانی که پس هر نگه سادۀ من چه جنونی چه نیازی چه غمی‌ست.

ویرانه‌ای‌ست این جهان! عمر کفاف نمی‌دهد که آباد کنیم و غیرت رخصت نمی‌دهد که رها کنیم.. - نادر ابراهیمی

*/لطفی کن ای کریم، به فریاد ما برس.

هیچ حرفی ندارم جز اینکه بگویم: «ای کریم! از ما بگذر و آنچه دیده‌ای نادیده بگیر.»

دیگران می‌توانستند خود را با مشروب و مخدر آرام کنند. پنجشنبه‌ها با مهمانی سرگرم شوند. درگیر روابط چند روزه شوند و تلخی زندگی را فراموش کنند اما من.. من پیرتر از کسانی بودم که در یك روز و یك سال به دنیا آمده بودیم، من نمی‌توانستم.