دیگران می‌توانستند خود را با مشروب و مخدر آرام کنند. پنجشنبه‌ها با مهمانی سرگرم شوند. درگیر روابط چند روزه شوند و تلخی زندگی را فراموش کنند اما من.. من پیرتر از کسانی بودم که در یك روز و یك سال به دنیا آمده بودیم، من نمی‌توانستم.

*/در باریکۀ سرد روح، امید جوانه می‌زند.

یکی از تاکسیك‌ترین اخلاقام اینه که خودمو تو یه وضعیت خیلی‌ ناراحت کننده مثلاً مردن یه آدم نزدیك بهم تصور می‌کنم و عر میزنم که اون اتفاق اگه صد سال دیگه بیوفته باید چیکار کنم.

بله کاملا درسته.

پولای من مثل روابط شماهاس شروع نشده تموم میشه‌‌.

«اَللَّهُمَّ أشكُركَ علىٰ حٌسن الخاتِمَة الَذي وَهَبَنِيتُه» خدایا شکرت برای پایان نیکی که برایم رغم زدی.

_7 September 2024_ بماند به یادگار از امروزی که قلبم خندید

من خودم را ملاقات کرده‌ام و حالا می‌خواهم از خودم به شدت مراقبت کنم. حداقل به همان شدتی که از آدم‌های دیگر زندگی‌ام مراقبت می‌کنم. خودم را تنها نمی‌گذارم. خودم را نادیده نمی‌گیرم، دوباره خود را گم نمی‌کنم!

متاسفانه.

کاش می‌شد همین الان یکی زنگ آیفون می‌زد و می‌گفت: «تشریف بیارید پایین براتون یه کارتون دوغ آبعلی آوردیم.»