ء ما خو گرفته‌ایم به این انتظار اما دل‌شوره دارم که این سال‌ها تکرار شود. ما از شهادت دور شده‌ایم یا نزدیك؟ کیست تضمین کند که عاقبت ما قطعه شهدا باشد؟ چرا کسی نمی‌آید دستمان را بگیرد و به لقاءالله برساندمان؟

*/ خواب بودم…

ء اینجا زخم زینت مرد است. شیار‌های تیر و ترکش روی سر و صورت رزمندگان کم از مدال‌های رنگی ِبراق ژنرال‌های آن‌ور آبی ندارد.

*/ ما می‌‌رفتیم و گلوله‌‌های سرخ می‌‌آمدند.

راوی خبر می‌‌گفت: با چشم خودش دیده حسن مجروح شده و تانك عراقی از روی بدنش رد شده. آن هم نه یك بار، بلکه چندین بار…

*/ جنگ، وفاداری، عشق…

ء زمستان، در دشت‌‌های خیس خوزستان همان‌‌‌قدر سرد است که تابستان، در رمل‌‌های تشنه آنجا گرم.

*/ شنیده بودم دشمن دشمن است و با کسی شوخی ندارد!

شنیده بودم در عملیات فتح‌‌المبین، رزمنده‌‌ای که قمقمه‌‌اش را بر لب تشنۀ اسیری عراقی گذاشته بود به دست همان اسیر تشنه سرنیزه خورده بود و شهید شده بود.

*/ هور، از اشك رزمندگان لبریز بود…

*/ زندگی سراسر رنج و درد، بی‌پایان است.

ء «و في حق نفسك کن عزیز‌النفس» و برای خودت عزیز باش…