به مرحلهای رسیدم که وقتی خانوادم دنبال
چیزی میگردن و من میدونم اون کجاست
بهشون نمیگم، چون حوصله ندارم صحبت کنم.
ء
آدم میرود اما انگار بخش مهمی از او
جایی جا میماند. لابهلای کتابی، زیر درختی،
یا در خاك غمناك سرزمینی.
آدم نمیداند چه گم کرده است
فقط همیشه بخشی از او نیست…